λαμπροὶ δ’ ἐν αἰχμαῖς Ἄρεος ἔν τε συλλόγοις,μή μοι τὰ κομψὰ ποικίλοι γενοίατο,ἀλλ’ ὧν πόλει δεῖ μεγάλα βουλεύοντες εὖ.

ἆρ’ ἔτυμον φάτιν ἔγνων,Αἴολε, σ’ εὐνάζειν τέκνα φίλτατα;

δοξάσαι ἔστι, κόραι· τὸ δ’ ἐτήτυμον οὐκ ἔχω εἰπεῖν.

τί δ’ αἰσχρὸν ἢν μὴ τοῖσι χρωμένοις δοκῇ;

μὴ πλοῦτον εἴπῃς· οὐχὶ θαυμάζω θεόν,ὃν χὡ κάκιστος ῥᾳδίως ἐκτήσατο.