ὅσοι γὰρ εἰς ἔρωτα πίπτουσιν βροτῶν,ἐσθλῶν ὅταν τύχωσι τῶν ἐρωμένων,οὐκ ἔσθ’ ὁποίας λείπεται τόδ’ ἡδονῆς.

αἰαῖ, τί δράσω; πρὸς τίνας στρεφθῶ λόγους;ἀλλ’ οὐκ ἂν ἐνδέξαιτο βάρβαρος φύσις.

ὦ τλῆμον, ὡς σοὶ τὰς τύχας μὲν ἀσθενεῖςἔδωχ’ ὁ δαίμων, μέγα φρονοῦσι δ’ οἱ λόγοι.

ἐγὼ δὲ παῖδας οὐκ ἐῶ νόθους λαβεῖν·τῶν γνησίων γὰρ οὐδὲν ὄντες ἐνδεεῖςνόμῳ νοσοῦσιν· ὅ σε φυλάξασθαι χρεών.

χρυσὸν μάλιστα βούλομαι δόμοις ἔχειν·καὶ δοῦλος ὢν γὰρ τίμιος πλουτῶν ἀνήρ,ἐλεύθερος δὲ χρεῖος ὢν οὐδὲν σθένει.χρυσοῦ νόμιζε σαυτὸν εἵνεκ’ εὐτυχεῖν.