ὦ ξένε, κατοίκτιρόν με τὴν παναθλίαν,λῦσόν με δεσμῶν.

ὦ παρθέν’, εἰ σῴσαιμί σ’, εἴσῃ μοι χάριν;

τὰς συμφορὰς γὰρ τῶν κακῶς πεπραγότωνοὐπώποθ’ ὕβρισ’, αὐτὸς ὀρρωδῶν παθεῖν.

μή μοι προτείνων ἐλπίδ’ ἐξάγου δάκρυ.γένοιτό τἄν πόλλ’ ὧν δόκησις οὐκ ἔνι.

ἄγου δέ μ’, ὦ ξεῖν’, εἴτε πρόσπολον θέλειςεἴτ’ ἄλοχον εἴτε δμωίδ’. . . . .