ὦ ξένε, κατοίκτιρόν με τὴν παναθλίαν, λῦσόν με δεσμῶν. ὦ παρθέν’, εἰ σῴσαιμί σ’, εἴσῃ μοι χάριν; τὰς συμφορὰς γὰρ τῶν κακῶς πεπραγότων οὐπώποθ’ ὕβρισ’, αὐτὸς ὀρρωδῶν παθεῖν. μή μοι προτείνων ἐλπίδ’ ἐξάγου δάκρυ. γένοιτό τἄν πόλλ’ ὧν δόκησις οὐκ ἔνι. ἄγου δέ μ’, ὦ ξεῖν’, εἴτε πρόσπολον θέλεις εἴτ’ ἄλοχον εἴτε δμωίδ’. . . . .