Περσεὺς πρὸς Ἄργος ναυστολῶν τὸ Γοργόνος κάρα κομίζων ὦ θεοί, τίν’ εἰς γῆν βαρβάρων ἀφίγμεθα ταχεῖ πεδίλῳ; διὰ μέσου γὰρ αἰθέρος τέμνων κέλευθον πόδα τίθημ’ ὑπόπτερον. ἔα, τίν’ ὄχθον τόνδ’ ὁρῶ περίρρυτον ἀφρῷ θαλάσσης; παρθένου τ’ εἰκώ τινα ἐξ αὐτομόρφων λαίνων τυκισμάτων σοφῆς ἄγαλμα χειρός. σιγᾷς· σιωπὴ δ’ ἄπορος ἑρμηνεὺς λόγων. ΠΕΡΣ. ὦ παρθέν’, οἰκτίρω σε κρεμαμένην ὁρῶν. ΑΝΔΡ. σὺ δ’ εἶ τίς ὅστις τοὐμὸν ᾤκτιρας πάθος;