προσαυδῶ σὲ τὰν ἐν ἄντροις,ἀπόπαυσον, ἔασον Ἀ-χοῖ με σὺν φίλαισινγόου κόρον λαβεῖν.

συνάλγησον, ὡς ὁ κάμνωνδακρύων μεταδοὺς ἔχεικουφότητα μόχθων.

ἄνοικτος ὃς τεκὼν σὲ τὴνπολυπονωτάτην βροτῶνμεθῆκεν Ἅιδᾳ πάτρας ὑπερθανεῖν.

ἐκθεῖναι κήτει φορβάν

Ar. Thesm. 1029―1041:ὁρᾶς; οὐ χοροῖσινοὐδ’ ὑφ’ ἡλίκων νεανίδων. . . . ἕστηκx ’ ἔχουσ’, ἀλλ ἐν πυκνοῖςx δεσμοῖσιν ἐμπεπλεγμένηκήτει βορὰ . . . πρόκειμαι.γαμηλίῳ μὲν οὐ ξὺνπαιῶνι, δεσμίῳ δέ,γοᾶσθέ μ’, ὦ γυναῖκες, ὡςμέλεα μὲν πέπονθα μέλεος,ὦ τάλας ἐγὼ τάλας,ἀπὸ δὲ συγγόνων τάλαν’ ἄνομα πάθεαφῶτά τε λιτομένα,πολυδάκρυτον Ἀίδα γόον φλέγουσανet mox v. 1047―1055:ἰὼ μοίρας ἄτεγκτε δαίμων·ὦ κατάρατος ἐγώ·τίς ἐμὸν οὐκ ἐπόψεταιπάθος ἀμέγαρτον ἐπὶ κακῶν παρουσίᾳ;εἴθε με πυρφόρος ἀστεροπητὴςτὸν βάρβαρον ἐξολέσειεν.οὐ γὰρ ἔτ’ ἀθανάταν φλόγα λεύσσεινἐστὶν ἐμοὶ φίλον, ὡς ἐκρεμάσθηνλαιμότμητ’ ἄχη, δαιμονῶν αἰόλαννέκυσιν ἐπὶ πορείαν.