Μούσης ἥκων καταπνεῖ σε.

Ῥῆσοςχαῖρʼ, ἐσθλὸς ἐσθλοῦ παῖς, τύραννε τῆσδε γῆς,Ἕκτορ· παλαιᾷ σʼ ἡμέρᾳ προσεννέπω.χαίρω δέ σʼ εὐτυχοῦντα καὶ προσήμενονπύργοισιν ἐχθρῶν· συγκατασκάψων δʼ ἐγὼτείχη πάρειμι καὶ νεῶν πρήσων σκάφη.Ἕκτωρπαῖ τῆς μελῳδοῦ μητέρος Μουσῶν μιᾶςΘρῃκός τε ποταμοῦ Στρυμόνος, φιλῶ λέγειντἀληθὲς αἰεὶ κοὐ διπλοῦς πέφυκʼ ἀνήρ.πάλαι πάλαι χρῆν τῇδε συγκάμνειν χθονὶἐλθόντα, καὶ μὴ τοὐπί σʼ Ἀργείων ὕποΤροίαν ἐᾶσαι πολεμίῳ πεσεῖν δορί.οὐ γάρ τι λέξεις ὡς ἄκλητος ὢν φίλοιςοὐκ ἦλθες οὐδʼ ἤμυνας οὐδʼ ἐπεστράφης.τίς γάρ σε κῆρυξ ἢ γερουσία Φρυγῶνἐλθοῦσʼ ἀμύνειν οὐκ ἐπέσκηψεν πόλει;ποῖον δὲ δώρων κόσμον οὐκ ἐπέμψαμεν;σὺ δʼ ἐγγενὴς ὢν βάρβαρός τε βαρβάρουςἝλλησιν ἡμᾶς προύπιες τὸ σὸν μέρος.καίτοι σε μικρᾶς ἐκ τυραννίδος μέγανΘρῃκῶν ἄνακτα τῇδʼ ἔθηκʼ ἐγὼ χερί,ὅτʼ ἀμφὶ Πάγγαιόν τε Παιόνων τε γῆνΘρῃκῶν ἀρίστοις ἐμπεσὼν κατὰ στόμαἔρρηξα πέλτην, σοὶ δὲ δουλώσας λεὼνπαρέσχον· ὧν σὺ λακτίσας πολλὴν χάριν,φίλων νοσούντων ὕστερος βοηδρομεῖς.οἱ δʼ οὐδὲν ἡμῖν ἐν γένει πεφυκότες,πάλαι παρόντες, οἳ μὲν ἐν χωστοῖς τάφοιςκεῖνται πεσόντες, πίστις οὐ σμικρὰ πόλει,οἳ δʼ ἔν θʼ ὅπλοισι καὶ παρʼ ἱππείοις ὄχοις