— πέμπε φίλους ἰέναι ποτὶ σὸν λόχον,ἁρμόσατε ψαλίοις ἵππους.— τίς εἶσʼ ἐπὶ Πανθοΐδαν,ἢ τὸν Εὐρώπας, Λυκίων ἀγὸν ἀνδρῶν;— ποῦ σφαγίων ἔφοροι;— ποῦ δὲ γυμνήτων μόναρχοιτοξοφόροι τε Φρυγῶν;— ζεύγνυτε κερόδετα τόξα νευραῖς.

Ἕκτωρτὰ μὲν ἀγγέλλεις δείματʼ ἀκούειν,τὰ δὲ θαρσύνεις, κοὐδὲν καθαρῶς.ἀλλʼ ἦ Κρονίου Πανὸς τρομερᾷμάστιγι φοβῇ; φυλακὰς δὲ λιπὼν κινεῖς στρατιάν. τί θροεῖς; τί σε φῶνέον ἀγγέλλειν; πολλὰ γὰρ εἰπὼνοὐδὲν τρανῶς ἀπέδειξας.

Χορός— πύρʼ αἴθει στρατὸς Ἀργόλας,Ἕκτορ, πᾶσαν ἀνʼ ὄρφναν,διειπετῆ δὲ ναῶν πυρσοῖς σταθμά.πᾶς δʼ Ἀγαμεμνονίαν προσέβα στρατὸςἐννύχιος θορύβῳ σκηνάν,νέαν τινʼ ἐφιέμενοιβάξιν. οὐ γάρ πω πάρος ὧδʼ ἐφοβήθηναυσιπόρος στρατιά.σοὶ δʼ, ὑποπτεύων τὸ μέλλον,ἤλυθον ἄγγελος, ὡςμήποτʼ ἐς ἐμέ τινα μέμψιν εἴπῃς.

Ἕκτωρἐς καιρὸν ἥκεις, καίπερ ἀγγέλλων φόβον·ἅνδρες γὰρ ἐκ γῆς τῆσδε νυκτέρῳ πλάτῃλαθόντες ὄμμα τοὐμὸν ἀρεῖσθαι φυγὴνμέλλουσι· σαίνει μʼ ἔννυχος φρυκτωρία.