σοφοῦ παρʼ ἀνδρὸς χρὴ σοφόν τι μανθάνειν·λέξον, τίς ἔσται τοῦδε σώματος σαγή;Δόλωνλύκειον ἀμφὶ νῶτʼ ἐνάψομαι δορὰνκαὶ χάσμα θηρὸς ἀμφʼ ἐμῷ θήσω κάρᾳ,βάσιν τε χερσὶ προσθίαν καθαρμόσαςκαὶ κῶλα κώλοις, τετράπουν μιμήσομαιλύκου κέλευθον πολεμίοις δυσεύρετον,τάφροις πελάζων καὶ νεῶν προβλήμασιν.ὅταν δʼ ἔρημον χῶρον ἐμβαίνω ποδί,δίβαμος εἶμι· τῇδε σύγκειται δόλος.Χορόςἀλλʼ εὖ σʼ ὁ Μαίας παῖς ἐκεῖσε καὶ πάλινπέμψειεν Ἑρμῆς, ὅς γε φηλητῶν ἄναξ.ἔχεις δὲ τοὔργον· εὐτυχεῖν μόνον σε δεῖ.Δόλωνσωθήσομαί γε καὶ κτανὼν Ὀδυσσέωςοἴσω κάρα σοι — σύμβολον δʼ ἔχων σαφὲςφήσεις Δόλωνα ναῦς ἐπʼ Ἀργείων μολεῖν — ἢ παῖδα Τυδέως· οὐδʼ ἀναιμάκτῳ χερὶἥξω πρὸς οἴκους πρὶν φάος μολεῖν χθόνα.

ΧορόςΘυμβραῖε καὶ Δάλιε καὶ Λυκίαςναὸν ἐμβατεύωνἌπολλον, ὦ δία κεφαλά, μόλε τοξή-ρης, ἱκοῦ ἐννύχιοςκαὶ γενοῦ σωτήριος ἀνέρι πομπᾶςἁγεμὼν καὶ ξύλλαβε Δαρδανίδαις,ὦ παγκρατές, ὦ Τροΐαςτείχη παλαιὰ δείμας.

Χορόςμόλοι δὲ ναυκλήρια, καὶ στρατιᾶςἙλλάδος διόπταςἵκοιτο, καὶ κάμψειε πάλιν θυμέλας οἴ-κων πατρὸς Ἰλιάδας.