ἢ Σίπυλος ἔσται πόλις, ὅρισμα βαρβάρων, ὅθεν πεφύκασʼ οἱ στρατηλάται γένος, Φθίας δὲ τοὔνομʼ οὐδαμοῦ κεκλήσεται. πικροὺς δὲ προχύτας χέρνιβάς τʼ ἀνάξεται Κάλχας ὁ μάντις. τίς δὲ μάντις ἔστʼ ἀνήρ, ὃς ὀλίγʼ ἀληθῆ, πολλὰ δὲ ψευδῆ λέγει τυχών, ὅταν δὲ μὴ τύχῃ, διοίχεται; οὐ τῶν γάμων ἕκατι — μυρίαι κόραι θηρῶσι λέκτρον τοὐμόν — εἴρηται τόδε· ἀλλʼ ὕβριν ἐς ἡμᾶς ὕβρισʼ Ἀγαμέμνων ἄναξ. χρῆν δʼ αὐτὸν αἰτεῖν τοὐμὸν ὄνομʼ ἐμοῦ πάρα, θήραμα παιδός· ἡ Κλυταιμήστρα δʼ ἐμοὶ μάλιστʼ ἐπείσθη θυγατέρʼ ἐκδοῦναι πόσει. ἔδωκά τἂν Ἕλλησιν, εἰ πρὸς Ἴλιον ἐν τῷδʼ ἔκαμνε νόστος· οὐκ ἠρνούμεθʼ ἂν τὸ κοινὸν αὔξειν ὧν μέτʼ ἐστρατευόμην. νῦν δʼ οὐδέν εἰμι, παρὰ δὲ τοῖς στρατηλάταις ἐν εὐμαρεῖ με δρᾶν τε καὶ μὴ δρᾶν κακῶς. τάχʼ εἴσεται σίδηρος, ὃν πρὶν ἐς Φρύγας ἐλθεῖν, φόνου κηλῖσιν αἵματι χρανῶ, εἴ τίς με τὴν σὴν θυγατέρʼ ἐξαιρήσεται. ἀλλʼ ἡσύχαζε· θεὸς ἐγὼ πέφηνά σοι μέγιστος, οὐκ ὤν· ἀλλʼ ὅμως γενήσομαι. Χορός ἔλεξας, ὦ παῖ Πηλέως, σοῦ τʼ ἄξια καὶ τῆς ἐναλίας δαίμονος, σεμνῆς θεοῦ. Κλυταιμήστρα φεῦ· πῶς ἄν σʼ ἐπαινέσαιμι μὴ λίαν λόγοις, μηδʼ ἐνδεὴς τοῦδʼ ἀπολέσαιμι τὴν χάριν; αἰνούμενοι γὰρ οἱ ἀγαθοὶ τρόπον τινὰ μισοῦσι τοὺς αἰνοῦντας, ἢν αἰνῶσʼ ἄγαν.