ἀσπίσι καὶ λόγχαις Ἀχαιῶν.

ΧορόςΠέργαμον δὲ Φρυγῶν πόλινλαΐνους περὶ πύργουςκυκλώσας Ἄρει φονίῳ,λαιμοτόμου κεφαλᾶςσπάσας Πάριν Ἀτρεΐδας, πέρσας κατάκρας πόλιν,θήσει κόρας πολυκλαύτουςδάμαρτά τε Πριάμου.ἁ δὲ Διὸς Ἑλένα κόραπολύκλαυτος ἑδεῖταιπόσιν προλιποῦσα.μήτʼ ἐμοὶμήτʼ ἐμοῖσι τέκνων τέκνοιςἐλπὶς ἅδε ποτʼ ἔλθοι,οἵαν αἱ πολύχρυσοιΛυδαὶ καὶ Φρυγῶν ἄλοχοιστήσουσι παρʼ ἱστοῖςμυθεῦσαι τάδʼ ἐς ἀλλήλας·Τίς ἄρα μʼ εὐπλοκάμου κόμαςῥῦμα δακρυόεν τανύσαςπατρίδος ὀλλυμένας ἀπολωτιεῖ;διὰ σέ, τὰν κύκνου δολιχαύχενος γόνον,εἰ δὴ φάτις ἔτυμος ὡςἔτυχεν, Λήδα ὄρνιθι πταμένῳΔιὸς ὅτʼ ἠλλάχθη δέμας, εἴτʼἐν δέλτοις Πιερίσινμῦθοι τάδʼ ἐς ἀνθρώπουςἤνεγκαν παρὰ καιρὸν ἄλλως.

Ἀχιλλεύςποῦ τῶν Ἀχαιῶν ἐνθάδʼ ὁ στρατηλάτης;