οἴμοι· μάτην ᾖξʼ, ἐλπίδος δʼ ἀπεσφάλην,ἐξ ὀμμάτων δάμαρτʼ ἀποστεῖλαι θέλων.σοφίζομαι δὲ κἀπὶ τοῖσι φιλτάτοιςτέχνας πορίζω, πανταχῇ νικώμενος.ὅμως δὲ σὺν Κάλχαντι τῷ θυηπόλῳκοινῇ τὸ τῆς θεοῦ φίλον, ἐμοὶ δʼ οὐκ εὐτυχές,ἐξευπορήσων εἶμι, μόχθον Ἑλλάδος.χρὴ δʼ ἐν δόμοισιν ἄνδρα τὸν σοφὸν τρέφεινγυναῖκα χρηστὴν κἀγαθήν, ἢ μὴ τρέφειν.

Χορόςἥξει δὴ Σιμόεντα καὶδίνας ἀργυροειδεῖςἄγυρις Ἑλλάνων στρατιᾶςἀνά τε ναυσὶν καὶ σὺν ὅπλοιςἼλιον ἐς τὸ ΤροίαςΦοιβήιον δάπεδον,τὰν Κασάνδραν ἵνʼ ἀκούωῥίπτειν ξανθοὺς πλοκάμουςχλωροκόμῳ στεφάνῳ δάφναςκοσμηθεῖσαν, ὅταν θεοῦμαντόσυνοι πνεύσωσʼ ἀνάγκαι.

Χορόςστάσονται δʼ ἐπὶ περγάμωνΤροίας ἀμφί τε τείχηΤρῶες, ὅταν χάλκασπις Ἄρηςπόντιος εὐπρῴροιο πλάταςεἰρεσίᾳ πελάζῃΣιμουντίοις ὀχετοῖς,τὰν τῶν ἐν αἰθέρι δισσῶνΔιοσκούρων Ἑλένανἐκ Πριάμου κομίσαι θέλωνἐς γᾶν Ἑλλάδα δοριπόνοις