κᾆτʼ, ἐπεὶ Κάλχας ἐν ἱεροῖς εἶπε σὴν θῦσαι κόρηνἈρτέμιδι, καὶ πλοῦν ἔσεσθαι Δαναΐδαις, ἡσθεὶς φρέναςἄσμενος θύσειν ὑπέστης παῖδα· καὶ πέμπεις ἑκών,οὐ βίᾳ — μὴ τοῦτο λέξῃς — σῇ δάμαρτι, παῖδα σὴνδεῦρʼ ἀποστέλλειν, Ἀχιλλεῖ πρόφασιν ὡς γαμουμένην.κᾆθʼ ὑποστρέψας λέληψαι μεταβαλὼν ἄλλας γραφάς,ὡς φονεὺς οὐκέτι θυγατρὸς σῆς ἔσῃ. μάλιστά γε.οὗτος αὑτός ἐστιν αἰθὴρ ὃς τάδʼ ἤκουσεν σέθεν.μυρίοι δέ τοι πεπόνθασʼ αὐτό· πρὸς τὰ πράγματαἐκπονοῦσʼ ἔχοντες, εἶτα δʼ ἐξεχώρησαν κακῶς,τὰ μὲν ὑπὸ γνώμης πολιτῶν ἀσυνέτου, τὰ δʼ ἐνδίκωςἀδύνατοι γεγῶτες αὐτοὶ διαφυλάξασθαι πόλιν.Ἑλλάδος μάλιστʼ ἔγωγε τῆς ταλαιπώρου στένω,ἥ, θέλουσα δρᾶν τι κεδνόν, βαρβάρους τοὺς οὐδέναςκαταγελῶντας ἐξανήσει διὰ σὲ καὶ τὴν σὴν κόρην.μηδένʼ ἀνδρείας ἕκατι προστάτην θείμην χθονός,μηδʼ ὅπλων ἄρχοντα· νοῦν χρὴ τὸν στρατηλάτην ἔχειν·πόλεος ὡς ἄρχων ἀνὴρ πᾶς, ξύνεσιν ἢν ἔχων τύχῃ.Χορόςδεινὸν κασιγνήτοισι γίγνεσθαι λόγουςμάχας θʼ, ὅταν ποτʼ ἐμπέσωσιν εἰς ἔριν.Ἀγαμέμνωνβούλομαί σʼ εἰπεῖν κακῶς εὖ, βραχέα, μὴ λίαν ἄνωβλέφαρα πρὸς τἀναιδὲς ἀγαγών, ἀλλὰ σωφρονεστέρως,ὡς ἀδελφὸν ὄντʼ· ἀνὴρ γὰρ χρηστὸς αἰδεῖσθαι φιλεῖ.εἰπέ μοι, τί δεινὰ φυσᾷς αἱματηρὸν ὄμμʼ ἔχων;τίς ἀδικεῖ σε; τοῦ κέχρησαι; χρηστὰ λέκτρʼ ἐρᾷς λαβεῖν;οὐκ ἔχοιμʼ ἄν σοι παρασχεῖν· ὧν γὰρ ἐκτήσω, κακῶςἦρχες. εἶτʼ ἐγὼ δίκην δῶ σῶν κακῶν, ὁ μὴ σφαλείς;οὐ δάκνει σε τὸ φιλότιμον τοὐμόν, ἀλλʼ ἐν ἀγκάλαιςεὐπρεπῆ γυναῖκα χρῄζεις, τὸ λελογισμένον παρεὶςκαὶ τὸ καλόν, ἔχειν. πονηροῦ φωτὸς ἡδοναὶ κακαί.