πρὸς τῇ παρούσῃ;Ἄγγελοςσῆς μὲν οὖν παιδὸς πέριθαυμαστά σοι καὶ δεινὰ σημῆναι θέλω.Κλυταιμήστραμὴ μέλλε τοίνυν, ἀλλὰ φράζʼ ὅσον τάχος.Ἄγγελοςἀλλʼ, ὦ φίλη δέσποινα, πᾶν πεύσῃ σαφῶς.λέξω δʼ ἀπʼ ἀρχῆς, ἤν τι μὴ σφαλεῖσά μουγνώμη ταράξῃ γλῶσσαν ἐν λόγοις ἐμήν.ἐπεὶ γὰρ ἱκόμεσθα τῆς Διὸς κόρηςἈρτέμιδος ἄλσος λείμακάς τʼ ἀνθεσφόρους,ἵνʼ ἦν Ἀχαιῶν σύλλογος στρατεύματος,σὴν παῖδʼ ἄγοντες, εὐθὺς Ἀργείων ὄχλοςἠθροίζεθʼ. ὡς δʼ ἐσεῖδεν Ἀγαμέμνων ἄναξἐπὶ σφαγὰς στείχουσαν εἰς ἄλσος κόρην,ἀνεστέναξε, κἄμπαλιν στρέψας κάραδάκρυε, πρόσθεν ὀμμάτων πέπλον προθείς.ἣ δὲ σταθεῖσα τῷ τεκόντι πλησίονἔλεξε τοιάδʼ· Ὦ πάτερ, πάρειμί σοι·τοὐμὸν δὲ σῶμα τῆς ἐμῆς ὑπὲρ πάτραςκαὶ τῆς ἁπάσης Ἑλλάδος γαίας ὕπερ