θεῶν ἄνασσαν, ὡς ἐπʼ εὐτυχεῖ πότμῳ.ὦ πότνια, πότνια, θύμασιν βροτησίοιςχαρεῖσα, πέμψον ἐς Φρυγῶνγαῖαν Ἑλλάνων στρατὸνκαὶ δολόεντα Τροίας ἕδη,Ἀγαμέμνονά τε λόγχαιςἙλλάδι κλεινότατον στέφανονδὸς ἀμφὶ κάρα ἑὸν κλέος ἀείμνηστον ἀμφιθεῖναι.

Ἄγγελοςὦ Τυνδαρεία παῖ, Κλυταιμήστρα, δόμωνἔξω πέρασον, ὡς κλύῃς ἐμῶν λόγων.Κλυταιμήστραφθογγῆς κλύουσα δεῦρο σῆς ἀφικόμην,ταρβοῦσα τλήμων κἀκπεπληγμένη φόβῳ·μή μοί τινʼ ἄλλην ξυμφορὰν ἥκεις φέρωνπρὸς τῇ παρούσῃ;Ἄγγελοςσῆς μὲν οὖν παιδὸς πέριθαυμαστά σοι καὶ δεινὰ σημῆναι θέλω.Κλυταιμήστραμὴ μέλλε τοίνυν, ἀλλὰ φράζʼ ὅσον τάχος.Ἄγγελοςἀλλʼ, ὦ φίλη δέσποινα, πᾶν πεύσῃ σαφῶς.λέξω δʼ ἀπʼ ἀρχῆς, ἤν τι μὴ σφαλεῖσά μουγνώμη ταράξῃ γλῶσσαν ἐν λόγοις ἐμήν.ἐπεὶ γὰρ ἱκόμεσθα τῆς Διὸς κόρηςἈρτέμιδος ἄλσος λείμακάς τʼ ἀνθεσφόρους,ἵνʼ ἦν Ἀχαιῶν σύλλογος στρατεύματος,σὴν παῖδʼ ἄγοντες, εὐθὺς Ἀργείων ὄχλοςἠθροίζεθʼ. ὡς δʼ ἐσεῖδεν Ἀγαμέμνων ἄναξἐπὶ σφαγὰς στείχουσαν εἰς ἄλσος κόρην,ἀνεστέναξε, κἄμπαλιν στρέψας κάραδάκρυε, πρόσθεν ὀμμάτων πέπλον προθείς.ἣ δὲ σταθεῖσα τῷ τεκόντι πλησίον