Ἀρτέμιδος ἐς λειμῶνʼ, ὅπου σφαγήσομαι.Κλυταιμήστραὦ τέκνον, οἴχῃ;Ἰφιγένειακαὶ πάλιν γʼ οὐ μὴ μόλω.Κλυταιμήστραλιποῦσα μητέρα;Ἰφιγένειαὡς ὁρᾷς γʼ, οὐκ ἀξίως.Κλυταιμήστρασχές, μή με προλίπῃς.Ἰφιγένειαοὐκ ἐῶ στάζειν δάκρυ.ὑμεῖς δʼ ἐπευφημήσατʼ, ὦ νεάνιδες,παιᾶνα τἠμῇ συμφορᾷ Διὸς κόρηνἌρτεμιν· ἴτω δὲ Δαναΐδαις εὐφημία.κανᾶ δʼ ἐναρχέσθω τις, αἰθέσθω δὲ πῦρπροχύταις καθαρσίοισι, καὶ πατὴρ ἐμὸςἐνδεξιούσθω βωμόν· ὡς σωτηρίανἝλλησι δώσουσʼ ἔρχομαι νικηφόρον.

Ἰφιγένειαἄγετέ με τὰν Ἰλίουκαὶ Φρυγῶν ἑλέπτολιν.στέφεα περίβολα δίδοτε, φέρετε— πλόκαμος ὅδε καταστέφειν — χερνίβων τε παγάς.ἑλίσσετʼ ἀμφὶ ναὸνἀμφὶ βωμὸν Ἄρτεμιν,τὰν ἄνασσαν Ἄρτεμιν,τὰν μάκαιραν· ὡς ἐμοῖσιν, εἰ χρεών,αἵμασι θύμασί τεθέσφατʼ ἐξαλείψω.ὦ πότνια πότνια μᾶτερ, οὐ δάκρυά γέ σοιδώσομεν ἁμέτερα·παρʼ ἱεροῖς γὰρ οὐ πρέπει.ἰὼ ἰὼ νεάνιδες,συνεπαείδετʼ Ἄρτεμιν