τυχοῦσαν, οἵας μήποτʼ ὤφελες τυχεῖν.

Ἰφιγένειαὦ τεκοῦσα μῆτερ, ἀνδρῶν ὄχλον εἰσορῶ πέλας.Κλυταιμήστρατόν τε τῆς θεᾶς παῖδα, τέκνον, ᾧ σὺ δεῦρʼ ἐλήλυθας.Ἰφιγένειαδιαχαλᾶτέ μοι μέλαθρα, δμῶες, ὡς κρύψω δέμας.Κλυταιμήστρατί δὲ τέκνον, φεύγεις;ἸφιγένειαἈχιλλέα τόνδʼ ἰδεῖν αἰσχύνομαι.Κλυταιμήστραὡς τί δή;Ἰφιγένειατὸ δυστυχές μοι τῶν γάμων αἰδῶ φέρει.Κλυταιμήστραοὐκ ἐν ἁβρότητι κεῖσαι πρὸς τὰ νῦν πεπτωκότα.ἀλλὰ μίμνʼ· οὐ σεμνότητος ἔργον, ἢν ὀνώμεθα.Ἀχιλλεύςὦ γύναι τάλαινα, Λήδας θύγατερ—Κλυταιμήστραοὐ ψευδῆ θροεῖς.Ἀχιλλεύςδείνʼ ἐν Ἀργείοις βοᾶται—Κλυταιμήστρατίνα βοήν; σήμαινέ μοι.Ἀχιλλεύςἀμφὶ σῆς παιδός—Κλυταιμήστραπονηρὸν εἶπας οἰωνὸν λόγον.Ἀχιλλεύςὡς χρεὼν σφάξαι νιν.Κλυταιμήστραοὐδεὶς τοῖσδʼ ἐναντίον λέγει;Ἀχιλλεύςἐς θόρυβον ἐγώ τι καὐτὸς ἤλυθον—