δεινῶς δʼ ἔχει μοι ταῦτα τολμῆσαι, γύναι,δεινῶς δὲ καὶ μή· τοῦτο γὰρ πρᾶξαί με δεῖ.ὁρᾶθʼ ὅσον στράτευμα ναύφρακτον τόδε,χαλκέων θʼ ὅπλων ἄνακτες Ἑλλήνων ὅσοι,οἷς νόστος οὐκ ἔστʼ Ἰλίου πύργους ἔπι,εἰ μή σε θύσω, μάντις ὡς Κάλχας λέγει,οὐδʼ ἔστι Τροίας ἐξελεῖν κλεινὸν βάθρον.μέμηνε δʼ Ἀφροδίτη τις Ἑλλήνων στρατῷπλεῖν ὡς τάχιστα βαρβάρων ἐπὶ χθόνα,παῦσαί τε λέκτρων ἁρπαγὰς Ἑλληνικῶν·οἳ τὰς ἐν Ἄργει παρθένους κτενοῦσί μουὑμᾶς τε κἀμέ, θέσφατʼ εἰ λύσω θεᾶς.οὐ Μενέλεώς με καταδεδούλωται, τέκνον,οὐδʼ ἐπὶ τὸ κείνου βουλόμενον ἐλήλυθα,ἀλλʼ Ἑλλάς, ᾗ δεῖ, κἂν θέλω κἂν μὴ θέλω,θῦσαί σε· τούτου δʼ ἥσσονες καθέσταμεν.ἐλευθέραν γὰρ δεῖ νιν ὅσον ἐν σοί, τέκνον,κἀμοὶ γενέσθαι, μηδὲ βαρβάροις ὕποἝλληνας ὄντας λέκτρα συλᾶσθαι βίᾳ.