νόστον πονηρόν, οἴκοθέν γʼ αἰσχρῶς ἰών;ἀλλʼ ἐμὲ δίκαιον ἀγαθὸν εὔχεσθαί τί σοι;οὔ τἄρʼ ἀσυνέτους τοὺς θεοὺς ἡγοίμεθʼ ἄν,εἰ τοῖσιν αὐθένταισιν εὖ φρονήσομεν;ἥκων δʼ ἂν Ἄργος προσπέσοις τέκνοισι σοῖς;ἀλλʼ οὐ θέμις σοι. τίς δὲ καὶ προσβλέψεταιπαίδων σʼ, ἵνʼ αὐτῶν προσέμενος κτάνῃς τινά;ταῦτʼ ἦλθες ἤδη διὰ λόγων, ἢ σκῆπτρά σοιμόνον διαφέρειν καὶ στρατηλατεῖν μέλει;ὃν χρῆν δίκαιον λόγον ἐν Ἀργείοις λέγειν·Βούλεσθʼ, Ἀχαιοί, πλεῖν Φρυγῶν ἐπὶ χθόνα;κλῆρον τίθεσθε παῖδʼ ὅτου θανεῖν χρεών.ἐν ἴσῳ γὰρ ἦν τόδʼ, ἀλλὰ μὴ σὲ ἐξαίρετονσφάγιον παρασχεῖν Δαναΐδαισι παῖδα σήν,ἢ Μενέλεων πρὸ μητρὸς Ἑρμιόνην κτανεῖν,οὗπερ τὸ πρᾶγμʼ ἦν. νῦν δʼ ἐγὼ μὲν ἡ τὸ σὸνσῴζουσα λέκτρον παιδὸς ἐστερήσομαι,ἡ δʼ ἐξαμαρτοῦσʼ, ὑπότροφον νεάνιδαΣπάρτῃ κομίζουσʼ, εὐτυχὴς γενήσεται.τούτων ἄμειψαί μʼ εἴ τι μὴ καλῶς λέγω·εἰ δʼ εὖ λέλεκται, νῶι μὴ δή γε κτάνῃςτὴν σήν τε κἀμὴν παῖδα, καὶ σώφρων ἔσῃ.Χορόςπιθοῦ. τὸ γάρ τοι τέκνα συνσῴζειν καλόν,Ἀγάμεμνον· οὐδεὶς πρὸς τάδʼ ἀντερεῖ βροτῶν.Ἰφιγένειαεἰ μὲν τὸν Ὀρφέως εἶχον, ὦ πάτερ, λόγον,πείθειν ἐπᾴδουσʼ, ὥσθʼ ὁμαρτεῖν μοι πέτρας,κηλεῖν τε τοῖς λόγοισιν οὓς ἐβουλόμην,ἐνταῦθʼ ἂν ἦλθον· νῦν δέ, τἀπʼ ἐμοῦ σοφά,δάκρυα παρέξω· ταῦτα γὰρ δυναίμεθʼ ἄν.ἱκετηρίαν δὲ γόνασιν ἐξάπτω σέθεν