κεκορυθμένος ἔνδυτʼ, ἐκ θεᾶςματρὸς δωρήματʼ ἔχωνΘέτιδος, ἅ νιν ἔτικτεν.μακάριον τότε δαίμονεςτᾶς εὐπάτριδος γάμονΝηρῄδων ἔθεσαν πρώταςΠηλέως θʼ ὑμεναίους.

Χορός—σὲ δʼ ἐπὶ κάρα στέψουσι καλλικόμανπλόκαμον Ἀργεῖοι, βαλιὰνὥστε πετραίων ἀπʼ ἄντρωνἐλθοῦσαν ὀρέωνμόσχον ἀκήρατον, βρότειοναἱμάσσοντες λαιμόν·οὐ σύριγγι τραφεῖσαν οὐδʼἐν ῥοιβδήσεσι βουκόλων,παρὰ δὲ ματέρι νυμφοκόμονἸναχίδαις γάμον.ποῦ τὸ τᾶς Αἰδοῦςἢ τὸ τᾶς Ἀρετᾶς ἔχεισθένειν τι πρόσωπον,ὁπότε τὸ μὲν ἄσεπτον ἔχειδύνασιν, ἁ δʼ Ἀρετὰ κατόπι-σθεν θνατοῖς ἀμελεῖται,Ἀνομία δὲ νόμων κρατεῖ,καὶ μὴ κοινὸς ἀγὼν βροτοῖςμή τις θεῶν φθόνος ἔλθῃ;

Κλυταιμήστραἐξῆλθον οἴκων προσκοπουμένη πόσιν,χρόνιον ἀπόντα κἀκλελοιπότα στέγας.ἐν δακρύοισι δʼ ἡ τάλαινα παῖς ἐμή,πολλὰς ἱεῖσα μεταβολὰς ὀδυρμάτων,