ἴτε θοαὶ Λύσσας κύνες ἴτʼ εἰς ὄρος,θίασον ἔνθʼ ἔχουσι Κάδμου κόραι,ἀνοιστρήσατέ νινἐπὶ τὸν ἐν γυναικομίμῳ στολᾷλυσσώδη κατάσκοπον μαινάδων.μάτηρ πρῶτά νιν λευρᾶς ἀπὸ πέτραςἢ σκόλοπος ὄψεταιδοκεύοντα, μαινάσιν δʼ ἀπύσει·Τίς ὅδʼ ὀρειδρόμωνμαστὴρ Καδμείων ἐς ὄρος ἐς ὄρος ἔμολʼἔμολεν, ὦ βάκχαι; τίς ἄρα νιν ἔτεκεν;οὐ γὰρ ἐξ αἵματοςγυναικῶν ἔφυ, λεαίνας δέ τινοςὅδʼ ἢ Γοργόνων Λιβυσσᾶν γένος.ἴτω δίκα φανερός, ἴτω ξιφηφόροςφονεύουσα λαιμῶν διαμπὰξτὸν ἄθεον ἄνομον ἄδικον Ἐχίονοςγόνον γηγενῆ.

Χορόςὃς ἀδίκῳ γνώμᾳ παρανόμῳ τʼ ὀργᾷπερὶ σὰ Βάκχιʼ, ὄργια ματρός τε σᾶςμανείσᾳ πραπίδιπαρακόπῳ τε λήματι στέλλεται,τἀνίκατον ὡς κρατήσων βίᾳ,γνωμᾶν σωφρόνα θάνατος ἀπροφάσι- στος ἐς τὰ θεῶν ἔφυ·βροτείως τʼ ἔχειν ἄλυπος βίος.τὸ σοφὸν οὐ φθονῶ·χαίρω θηρεύουσα· τὰ δʼ ἕτερα μεγάλαφανερά τʼ· ὤ, νάειν ἐπὶ τὰ καλὰ βίον,ἦμαρ ἐς νύκτα τʼ εὐ-