ζειν ἰσχὺν τόδʼ ἔχειν,ὅ τι ποτʼ ἄρα τὸ δαιμόνιον,τό τʼ ἐν χρόνῳ μακρῷ νόμιμονἀεὶ φύσει τε πεφυκός.τί τὸ σοφόν; ἢ τί τὸ κάλλιονπαρὰ θεῶν γέρας ἐν βροτοῖςἢ χεῖρʼ ὑπὲρ κορυφᾶςτῶν ἐχθρῶν κρείσσω κατέχειν;ὅ τι καλὸν φίλον ἀεί.

Χορόςεὐδαίμων μὲν ὃς ἐκ θαλάσσαςἔφυγε χεῖμα, λιμένα δʼ ἔκιχεν·εὐδαίμων δʼ ὃς ὕπερθε μόχθωνἐγένεθʼ· ἑτέρᾳ δʼ ἕτερος ἕτερονὄλβῳ καὶ δυνάμει παρῆλθεν.μυρίαι δʼ ἔτι μυρίοιςεἰσὶν ἐλπίδες· αἳ μὲντελευτῶσιν ἐν ὄλβῳβροτοῖς, αἳ δʼ ἀπέβησαν·τὸ δὲ κατʼ ἦμαρ ὅτῳ βίοτοςεὐδαίμων, μακαρίζω.

Διόνυσοςσὲ τὸν πρόθυμον ὄνθʼ ἃ μὴ χρεὼν ὁρᾶνσπεύδοντά τʼ ἀσπούδαστα, Πενθέα λέγω,ἔξιθι πάροιθε δωμάτων, ὄφθητί μοι,σκευὴν γυναικὸς μαινάδος βάκχης ἔχων,μητρός τε τῆς σῆς καὶ λόχου κατάσκοπος·πρέπεις δὲ Κάδμου θυγατέρων μορφὴν μιᾷ.Πενθεύςκαὶ μὴν ὁρᾶν μοι δύο μὲν ἡλίους δοκῶ,δισσὰς δὲ Θήβας καὶ πόλισμʼ ἑπτάστομον·καὶ ταῦρος ἡμῖν πρόσθεν ἡγεῖσθαι δοκεῖςκαὶ σῷ κέρατα κρατὶ προσπεφυκέναι.