ἐννέπων, ἅπας δʼ ἐν ἔργῳ δοῦλος ἦν, μάτην πονῶν.διαμεθεὶς δὲ τόνδε μόχθον, ὡς ἐμοῦ πεφευγότος,ἵεται ξίφος κελαινὸν ἁρπάσας δόμων ἔσω.κᾆθʼ ὁ Βρόμιος, ὡς ἔμοιγε φαίνεται, δόξαν λέγω,φάσμʼ ἐποίησεν κατʼ αὐλήν· ὃ δʼ ἐπὶ τοῦθʼ ὡρμημένοςᾖσσε κἀκέντει φαεννὸν αἰθέρʼ, ὡς σφάζων ἐμέ.πρὸς δὲ τοῖσδʼ αὐτῷ τάδʼ ἄλλα Βάκχιος λυμαίνεται·δώματʼ ἔρρηξεν χαμᾶζε· συντεθράνωται δʼ ἅπανπικροτάτους ἰδόντι δεσμοὺς τοὺς ἐμούς· κόπου δʼ ὕποδιαμεθεὶς ξίφος παρεῖται· πρὸς θεὸν γὰρ ὢν ἀνὴρἐς μάχην ἐλθεῖν ἐτόλμησε. ἥσυχος δʼ ἐκβὰς ἐγὼδωμάτων ἥκω πρὸς ὑμᾶς, Πενθέως οὐ φροντίσας.ὡς δέ μοι δοκεῖ — ψοφεῖ γοῦν ἀρβύλη δόμων ἔσω — ἐς προνώπιʼ αὐτίχʼ ἥξει. τί ποτʼ ἄρʼ ἐκ τούτων ἐρεῖ;ῥᾳδίως γὰρ αὐτὸν οἴσω, κἂν πνέων ἔλθῃ μέγα.πρὸς σοφοῦ γὰρ ἀνδρὸς ἀσκεῖν σώφρονʼ εὐοργησίαν.Πενθεύςπέπονθα δεινά· διαπέφευγέ μʼ ὁ ξένος,ὃς ἄρτι δεσμοῖς ἦν κατηναγκασμένος.ἔα ἔα·ὅδʼ ἐστὶν ἁνήρ· τί τάδε; πῶς προνώπιοςφαίνῃ πρὸς οἴκοις τοῖς ἐμοῖς, ἔξω βεβώς;Διόνυσοςστῆσον πόδʼ, ὀργῇ δʼ ὑπόθες ἥσυχον πόδα.Πενθεύςπόθεν σὺ δεσμὰ διαφυγὼν ἔξω περᾷς;Διόνυσοςοὐκ εἶπον—ἢ οὐκ ἤκουσασ—ὅτι λύσει μέ τις;Πενθεύςτίς; τοὺς λόγους γὰρ ἐσφέρεις καινοὺς ἀεί.Διόνυσοςὃς τὴν πολύβοτρυν ἄμπελον φύει βροτοῖς.ΠενθεύςΔιόνυσοςὠνείδισας δὴ τοῦτο Διονύσῳ καλόν.Πενθεύςκλῄειν κελεύω πάντα πύργον ἐν κύκλῳ.Διόνυσοςτί δʼ; οὐχ ὑπερβαίνουσι καὶ τείχη θεοί;