πῦρ οὐ λεύσσεις, οὐδʼ αὐγάζῃ,Σεμέλας ἱερὸν ἀμφὶ τάφον, ἅνποτε κεραυνόβολος ἔλιπε φλόγαΔίου βροντᾶς;δίκετε πεδόσε τρομερὰ σώματαδίκετε, Μαινάδες· ὁ γὰρ ἄναξἄνω κάτω τιθεὶς ἔπεισιμέλαθρα τάδε Διὸς γόνος.

Διόνυσοςβάρβαροι γυναῖκες, οὕτως ἐκπεπληγμέναι φόβῳπρὸς πέδῳ πεπτώκατʼ; ᾔσθησθʼ, ὡς ἔοικε, Βακχίουδιατινάξαντος δῶμα Πενθέως· ἀλλʼ ἐξανίστατεσῶμα καὶ θαρσεῖτε σαρκὸς ἐξαμείψασαι τρόμον.

Χορόςὦ φάος μέγιστον ἡμῖν εὐίου βακχεύματος,ὡς ἐσεῖδον ἀσμένη σε, μονάδʼ ἔχουσʼ ἐρημίαν.

Διόνυσοςεἰς ἀθυμίαν ἀφίκεσθʼ, ἡνίκʼ εἰσεπεμπόμην,Πενθέως ὡς ἐς σκοτεινὰς ὁρκάνας πεσούμενος;

Χορόςπῶς γὰρ οὔ; τίς μοι φύλαξ ἦν, εἰ σὺ συμφορᾶς τύχοις;ἀλλὰ πῶς ἠλευθερώθης ἀνδρὸς ἀνοσίου τυχών;

Διόνυσοςαὐτὸς ἐξέσῳσʼ ἐμαυτὸν ῥᾳδίως ἄνευ πόνου.

Χορόςοὐδέ σου συνῆψε χεῖρε δεσμίοισιν ἐν βρόχοις;

Διόνυσοςταῦτα καὶ καθύβρισʼ αὐτόν, ὅτι με δεσμεύειν δοκῶνοὔτʼ ἔθιγεν οὔθʼ ἥψαθʼ ἡμῶν, ἐλπίσιν δʼ ἐβόσκετο.πρὸς φάτναις δὲ ταῦρον εὑρών, οὗ καθεῖρξʼ ἡμᾶς ἄγων,τῷδε περὶ βρόχους ἔβαλλε γόνασι καὶ χηλαῖς ποδῶν,θυμὸν ἐκπνέων, ἱδρῶτα σώματος στάζων ἄπο,χείλεσιν διδοὺς ὀδόντας· πλησίον δʼ ἐγὼ παρὼνἥσυχος θάσσων ἔλευσσον. ἐν δὲ τῷδε τῷ χρόνῳἀνετίναξʼ ἐλθὼν ὁ Βάκχος δῶμα καὶ μητρὸς τάφῳπῦρ ἀνῆψʼ· ὃ δʼ ὡς ἐσεῖδε, δώματʼ αἴθεσθαι δοκῶν,ᾖσσʼ ἐκεῖσε κᾆτʼ ἐκεῖσε, δμωσὶν Ἀχελῷον φέρειν