ἀναφαίνει χθόνιον γένος ἐκφύς τε δράκοντός ποτε Πενθεύς, ὃν Ἐχίων ἐφύτευσε χθόνιος, ἀγριωπὸν τέρας, οὐ φῶ- τα βρότειον, φόνιον δʼ ὥσ- τε γίγαντʼ ἀντίπαλον θεοῖς· ὃς ἔμʼ ἐν βρόχοισι τὰν τοῦ Βρομίου τάχα ξυνάψει, τὸν ἐμὸν δʼ ἐντὸς ἔχει δώ- ματος ἤδη θιασώταν σκοτίαις κρυπτὸν ἐν εἱρκταῖς. ἐσορᾷς τάδʼ, ὦ Διὸς παῖ Διόνυσε, σοὺς προφήτας ἐν ἁμίλλαισιν ἀνάγκας; μόλε, χρυσῶπα τινάσσων, ἄνα, θύρσον κατʼ Ὄλυμπον, φονίου δʼ ἀνδρὸς ὕβριν κατάσχες. Χορός πόθι Νύσας ἄρα τᾶς θη- ροτρόφου θυρσοφορεῖς θιάσους, ὦ Διόνυσʼ, ἢ κορυφαῖς Κωρυκίαις; τάχα δʼ ἐν ταῖς πολυδένδρεσ- σιν Ὀλύμπου θαλάμαις, ἔν- θα ποτʼ Ὀρφεὺς κιθαρίζων σύναγεν δένδρεα μούσαις, σύναγεν θῆρας ἀγρώτας. μάκαρ ὦ Πιερία, σέβεταί σʼ Εὔιος, ἥξει τε χορεύσων ἅμα βακχεύ-