ὁ δαίμων ὁ Διὸς παῖςχαίρει μὲν θαλίαισιν,φιλεῖ δʼ ὀλβοδότειραν Εἰ- ρήναν, κουροτρόφον θεάν.ἴσαν δʼ ἔς τε τὸν ὄλβιοντόν τε χείρονα δῶκʼ ἔχεινοἴνου τέρψιν ἄλυπον·μισεῖ δʼ ᾧ μὴ ταῦτα μέλει,κατὰ φάος νύκτας τε φίλαςεὐαίωνα διαζῆν,σοφὰν δʼ ἀπέχειν πραπίδα φρένα τεπερισσῶν παρὰ φωτῶν·τὸ πλῆθος ὅ τιτὸ φαυλότερον ἐνόμισε χρῆ- ταί τε, τόδʼ ἂν δεχοίμαν.

ΘεράπωνΠενθεῦ, πάρεσμεν τήνδʼ ἄγραν ἠγρευκότεςἐφʼ ἣν ἔπεμψας, οὐδʼ ἄκρανθʼ ὡρμήσαμεν.ὁ θὴρ δʼ ὅδʼ ἡμῖν πρᾶος οὐδʼ ὑπέσπασενφυγῇ πόδʼ, ἀλλʼ ἔδωκεν οὐκ ἄκων χέραςοὐδʼ ὠχρός, οὐδʼ ἤλλαξεν οἰνωπὸν γένυν,γελῶν δὲ καὶ δεῖν κἀπάγειν ἐφίετοἔμενέ τε, τοὐμὸν εὐτρεπὲς ποιούμενος.κἀγὼ διʼ αἰδοῦς εἶπον· Ὦ ξένʼ, οὐχ ἑκὼνἄγω σε, Πενθέως δʼ ὅς μʼ ἔπεμψʼ ἐπιστολαῖς.ἃς δʼ αὖ σὺ βάκχας εἷρξας, ἃς συνήρπασαςκἄδησας ἐν δεσμοῖσι πανδήμου στέγης,φροῦδαί γʼ ἐκεῖναι λελυμέναι πρὸς ὀργάδαςσκιρτῶσι Βρόμιον ἀνακαλούμεναι θεόν·αὐτόματα δʼ αὐταῖς δεσμὰ διελύθη ποδῶνκλῇδές τʼ ἀνῆκαν θύρετρʼ ἄνευ θνητῆς χερός.