τὸ τέλος δυστυχία·ὁ δὲ τᾶς ἡσυχίαςβίοτος καὶ τὸ φρονεῖνἀσάλευτόν τε μένει καὶσυνέχει δώματα· πόρσωγὰρ ὅμως αἰθέρα ναίον- τες ὁρῶσιν τὰ βροτῶν οὐρανίδαι.τὸ σοφὸν δʼ οὐ σοφίατό τε μὴ θνητὰ φρονεῖν.βραχὺς αἰών· ἐπὶ τούτῳδέ τις ἂν μεγάλα διώκωντὰ παρόντʼ οὐχὶ φέροι. μαι- νομένων οἵδε τρόποι καὶκακοβούλων παρʼ ἔμοι-γε φωτῶν.

Χορόςἱκοίμαν ποτὶ Κύπρον,νᾶσον τᾶς Ἀφροδίτας,ἵνʼ οἱ θελξίφρονες νέμον- ται θνατοῖσιν Ἔρωτες,Πάφον θʼ ἃν ἑκατόστομοιβαρβάρου ποταμοῦ ῥοαὶκαρπίζουσιν ἄνομβροι.οὗ δʼ ἁ καλλιστευομέναΠιερία μούσειος ἕδρα,σεμνὰ κλιτὺς Ὀλύμπου,ἐκεῖσʼ ἄγε με, Βρόμιε Βρόμιε,πρόβακχʼ εὔιε δαῖμον.ἐκεῖ Χάριτες,ἐκεῖ δὲ Πόθος· ἐκεῖ δὲ βάκ- χαις θέμις ὀργιάζειν.