Κάδμου σοφίσμαθʼ, ὧν νιν οὕνεκα κτανεῖνΖῆνʼ ἐξεκαυχῶνθʼ, ὅτι γάμους ἐψεύσατο.τοιγάρ νιν αὐτὰς ἐκ δόμων ᾤστρησʼ ἐγὼμανίαις, ὄρος δʼ οἰκοῦσι παράκοποι φρενῶν·σκευήν τʼ ἔχειν ἠνάγκασʼ ὀργίων ἐμῶν,καὶ πᾶν τὸ θῆλυ σπέρμα Καδμείων, ὅσαιγυναῖκες ἦσαν, ἐξέμηνα δωμάτων·ὁμοῦ δὲ Κάδμου παισὶν ἀναμεμειγμέναιχλωραῖς ὑπʼ ἐλάταις ἀνορόφοις ἧνται πέτραις.δεῖ γὰρ πόλιν τήνδʼ ἐκμαθεῖν, κεἰ μὴ θέλει,ἀτέλεστον οὖσαν τῶν ἐμῶν βακχευμάτων,Σεμέλης τε μητρὸς ἀπολογήσασθαί μʼ ὕπερφανέντα θνητοῖς δαίμονʼ ὃν τίκτει Διί.Κάδμος μὲν οὖν γέρας τε καὶ τυραννίδαΠενθεῖ δίδωσι θυγατρὸς ἐκπεφυκότι,ὃς θεομαχεῖ τὰ κατʼ ἐμὲ καὶ σπονδῶν ἄποὠθεῖ μʼ, ἐν εὐχαῖς τʼ οὐδαμοῦ μνείαν ἔχει.ὧν οὕνεκʼ αὐτῷ θεὸς γεγὼς ἐνδείξομαιπᾶσίν τε Θηβαίοισιν. ἐς δʼ ἄλλην χθόνα,τἀνθένδε θέμενος εὖ, μεταστήσω πόδα,δεικνὺς ἐμαυτόν· ἢν δὲ Θηβαίων πόλιςὀργῇ σὺν ὅπλοις ἐξ ὄρους βάκχας ἄγεινζητῇ, ξυνάψω μαινάσι στρατηλατῶν.ὧν οὕνεκʼ εἶδος θνητὸν ἀλλάξας ἔχωμορφήν τʼ ἐμὴν μετέβαλον εἰς ἀνδρὸς φύσιν.ἀλλʼ, ὦ λιποῦσαι Τμῶλον ἔρυμα Λυδίας,θίασος ἐμός, γυναῖκες, ἃς ἐκ βαρβάρωνἐκόμισα παρέδρους καὶ ξυνεμπόρους ἐμοί,αἴρεσθε τἀπιχώριʼ ἐν πόλει Φρυγῶντύμπανα, Ῥέας τε μητρὸς ἐμά θʼ εὑρήματα,