καὶ τὸ μανιῶδες μαντικὴν πολλὴν ἔχει·ὅταν γὰρ ὁ θεὸς ἐς τὸ σῶμʼ ἔλθῃ πολύς,λέγειν τὸ μέλλον τοὺς μεμηνότας ποιεῖ.Ἄρεώς τε μοῖραν μεταλαβὼν ἔχει τινά·στρατὸν γὰρ ἐν ὅπλοις ὄντα κἀπὶ τάξεσινφόβος διεπτόησε πρὶν λόγχης θιγεῖν.μανία δὲ καὶ τοῦτʼ ἐστὶ Διονύσου πάρα.ἔτʼ αὐτὸν ὄψῃ κἀπὶ Δελφίσιν πέτραιςπηδῶντα σὺν πεύκαισι δικόρυφον πλάκα,πάλλοντα καὶ σείοντα βακχεῖον κλάδον,μέγαν τʼ ἀνʼ Ἑλλάδα. ἀλλʼ ἐμοί, Πενθεῦ, πιθοῦ·μὴ τὸ κράτος αὔχει δύναμιν ἀνθρώποις ἔχειν,μηδʼ, ἢν δοκῇς μέν, ἡ δὲ δόξα σου νοσῇ,φρονεῖν δόκει τι· τὸν θεὸν δʼ ἐς γῆν δέχουκαὶ σπένδε καὶ βάκχευε καὶ στέφου κάρα.οὐχ ὁ Διόνυσος σωφρονεῖν ἀναγκάσειγυναῖκας ἐς τὴν Κύπριν, ἀλλʼ ἐν τῇ φύσειτὸ σωφρονεῖν ἔνεστιν εἰς τὰ πάντʼ ἀείτοῦτο σκοπεῖν χρή· καὶ γὰρ ἐν βακχεύμασινοὖσʼ ἥ γε σώφρων οὐ διαφθαρήσεται.ὁρᾷς, σὺ χαίρεις, ὅταν ἐφεστῶσιν πύλαιςπολλοί, τὸ Πενθέως δʼ ὄνομα μεγαλύνῃ πόλις·κἀκεῖνος, οἶμαι, τέρπεται τιμώμενος.ἐγὼ μὲν οὖν καὶ Κάδμος, ὃν σὺ διαγελᾷς,κισσῷ τʼ ἐρεψόμεσθα καὶ χορεύσομεν,πολιὰ ξυνωρίς, ἀλλʼ ὅμως χορευτέον,κοὐ θεομαχήσω σῶν λόγων πεισθεὶς ὕπο.μαίνῃ γὰρ ὡς ἄλγιστα, κοὔτε φαρμάκοιςἄκη λάβοις ἂν οὔτʼ ἄνευ τούτων νοσεῖς.Χορόςὦ πρέσβυ, Φοῖβόν τʼ οὐ καταισχύνεις λόγοις,