θράσει δὲ δυνατὸς καὶ λέγειν οἷός τʼ ἀνὴρκακὸς πολίτης γίγνεται νοῦν οὐκ ἔχων.οὗτος δʼ ὁ δαίμων ὁ νέος, ὃν σὺ διαγελᾷς,οὐκ ἂν δυναίμην μέγεθος ἐξειπεῖν ὅσοςκαθʼ Ἑλλάδʼ ἔσται. δύο γάρ, ὦ νεανία,τὰ πρῶτʼ ἐν ἀνθρώποισι· Δημήτηρ θεά—γῆ δʼ ἐστίν, ὄνομα δʼ ὁπότερον βούλῃ κάλει·αὕτη μὲν ἐν ξηροῖσιν ἐκτρέφει βροτούς·ὃς δʼ ἦλθʼ ἔπειτʼ, ἀντίπαλον ὁ Σεμέλης γόνοςβότρυος ὑγρὸν πῶμʼ ηὗρε κεἰσηνέγκατοθνητοῖς, ὃ παύει τοὺς ταλαιπώρους βροτοὺςλύπης, ὅταν πλησθῶσιν ἀμπέλου ῥοῆς,ὕπνον τε λήθην τῶν καθʼ ἡμέραν κακῶνδίδωσιν, οὐδʼ ἔστʼ ἄλλο φάρμακον πόνων.οὗτος θεοῖσι σπένδεται θεὸς γεγώς,ὥστε διὰ τοῦτον τἀγάθʼ ἀνθρώπους ἔχειν.καὶ καταγελᾷς νιν, ὡς ἐνερράφη Διὸςμηρῷ; διδάξω σʼ ὡς καλῶς ἔχει τόδε.ἐπεί νιν ἥρπασʼ ἐκ πυρὸς κεραυνίουΖεύς, ἐς δʼ Ὄλυμπον βρέφος ἀνήγαγεν θεόν,Ἥρα νιν ἤθελʼ ἐκβαλεῖν ἀπʼ οὐρανοῦ·Ζεὺς δʼ ἀντεμηχανήσαθʼ οἷα δὴ θεός.ῥήξας μέρος τι τοῦ χθόνʼ ἐγκυκλουμένουαἰθέρος, ἔθηκε τόνδʼ ὅμηρον ἐκδιδούς,Διόνυσον Ἥρας νεικέων· χρόνῳ δέ νινβροτοὶ ῥαφῆναί φασιν ἐν μηρῷ Διός,ὄνομα μεταστήσαντες, ὅτι θεᾷ θεὸςἭρᾳ ποθʼ ὡμήρευσε, συνθέντες λόγον.μάντις δʼ ὁ δαίμων ὅδε· τὸ γὰρ βακχεύσιμον