ἐς Ἑλλάδʼ ἀγαγεῖν μιγάδα βάρβαρον στρατόν.καὶ τὴν Ἄρεως παῖδʼ Ἁρμονίαν, δάμαρτʼ ἐμήν,δράκων δρακαίνης φύσιν ἔχουσαν ἀγρίανἄξω ʼπὶ βωμοὺς καὶ τάφους Ἑλληνικούς,ἡγούμενος λόγχαισιν· οὐδὲ παύσομαικακῶν ὁ τλήμων, οὐδὲ τὸν καταιβάτηνἈχέροντα πλεύσας ἥσυχος γενήσομαι.Ἀγαύηὦ πάτερ, ἐγὼ δὲ σοῦ στερεῖσα φεύξομαι.Κάδμοςτί μʼ ἀμφιβάλλεις χερσίν, ὦ τάλαινα παῖ,ὄρνις ὅπως κηφῆνα πολιόχρων κύκνος;Ἀγαύηποῖ γὰρ τράπωμαι πατρίδος ἐκβεβλημένη;Κάδμοςοὐκ οἶδα, τέκνον· μικρὸς ἐπίκουρος πατήρ.

Ἀγαύηχαῖρʼ, ὦ μέλαθρον, χαῖρʼ, ὦ πατρίαπόλις· ἐκλείπω σʼ ἐπὶ δυστυχίᾳφυγὰς ἐκ θαλάμων.Κάδμοςστεῖχέ νυν, ὦ παῖ, τὸν Ἀρισταίου Ἀγαύηστένομαί σε, πάτερ.Κάδμοςκἀγὼ σέ, τέκνον,καὶ σὰς ἐδάκρυσα κασιγνήτας.Ἀγαύηδεινῶς γὰρ τάνδʼ αἰκείανΔιόνυσος ἄναξ τοὺς σοὺς εἰςοἴκους ἔφερεν.Διόνυσοςκαὶ γὰρ ἔπασχον δεινὰ πρὸς ὑμῶν,ἀγέραστον ἔχων ὄνομʼ ἐν Θήβαις.Ἀγαύηχαῖρε, πάτερ, μοι.Κάδμοςχαῖρʼ, ὦ μελέαθύγατερ. χαλεπῶς δʼ ἐς τόδʼ ἂν ἥκοις.Ἀγαύηἄγετʼ, ὦ πομποί, με κασιγνήταςἵνα συμφυγάδας ληψόμεθʼ οἰκτράς.