ἐς Ἑλλάδʼ ἀγαγεῖν μιγάδα βάρβαρον στρατόν.καὶ τὴν Ἄρεως παῖδʼ Ἁρμονίαν, δάμαρτʼ ἐμήν,δράκων δρακαίνης φύσιν ἔχουσαν ἀγρίανἄξω ʼπὶ βωμοὺς καὶ τάφους Ἑλληνικούς,ἡγούμενος λόγχαισιν· οὐδὲ παύσομαικακῶν ὁ τλήμων, οὐδὲ τὸν καταιβάτηνἈχέροντα πλεύσας ἥσυχος γενήσομαι.Ἀγαύηὦ πάτερ, ἐγὼ δὲ σοῦ στερεῖσα φεύξομαι.Κάδμοςτί μʼ ἀμφιβάλλεις χερσίν, ὦ τάλαινα παῖ,ὄρνις ὅπως κηφῆνα πολιόχρων κύκνος;