τῶν φιλτάτων ἔμοιγʼ ἀριθμήσῃ, τέκνον— οὐκέτι γενείου τοῦδε θιγγάνων χερί, τὸν μητρὸς αὐδῶν πατέρα προσπτύξῃ, τέκνον, λέγων· Τίς ἀδικεῖ, τίς σʼ ἀτιμάζει, γέρον; τίς σὴν ταράσσει καρδίαν λυπηρὸς ὤν; λέγʼ, ὡς κολάζω τὸν ἀδικοῦντά σʼ, ὦ πάτερ. νῦν δʼ ἄθλιος μέν εἰμʼ ἐγώ, τλήμων δὲ σύ. οἰκτρὰ δὲ μήτηρ, τλήμονες δὲ σύγγονοι. εἰ δʼ ἔστιν ὅστις δαιμόνων ὑπερφρονεῖ, ἐς τοῦδʼ ἀθρήσας θάνατον ἡγείσθω θεούς.