τὸ φίλτατον δὲ σῶμα ποῦ παιδός, πάτερ;Κάδμοςἐγὼ μόλις τόδʼ ἐξερευνήσας φέρω.Ἀγαύηἦ πᾶν ἐν ἄρθροις συγκεκλῃμένον καλῶς;ΚάδμοςἈγαύηΠενθεῖ δὲ τί μέρος ἀφροσύνης προσῆκʼ ἐμῆς;Κάδμοςὑμῖν ἐγένεθʼ ὅμοιος, οὐ σέβων θεόν.τοιγὰρ συνῆψε πάντας ἐς μίαν βλάβην,ὑμᾶς τε τόνδε θʼ, ὥστε διολέσαι δόμουςκἄμʼ, ὅστις ἄτεκνος ἀρσένων παίδων γεγὼςτῆς σῆς τόδʼ ἔρνος, ὦ τάλαινα, νηδύοςαἴσχιστα καὶ κάκιστα κατθανόνθʼ ὁρῶ,ᾧ δῶμʼ ἀνέβλεφʼ—ὃς συνεῖχες, ὦ τέκνον,τοὐμὸν μέλαθρον, παιδὸς ἐξ ἐμῆς γεγώς,πόλει τε τάρβος ἦσθα· τὸν γέροντα δὲοὐδεὶς ὑβρίζειν ἤθελʼ εἰσορῶν τὸ σὸνκάρα· δίκην γὰρ ἀξίαν ἐλάμβανες.νῦν δʼ ἐκ δόμων ἄτιμος ἐκβεβλήσομαιὁ Κάδμος ὁ μέγας, ὃς τὸ Θηβαίων γένοςἔσπειρα κἀξήμησα κάλλιστον θέρος.ὦ φίλτατʼ ἀνδρῶν—καὶ γὰρ οὐκέτʼ ὢν ὅμωςτῶν φιλτάτων ἔμοιγʼ ἀριθμήσῃ, τέκνον—οὐκέτι γενείου τοῦδε θιγγάνων χερί,τὸν μητρὸς αὐδῶν πατέρα προσπτύξῃ, τέκνον,λέγων· Τίς ἀδικεῖ, τίς σʼ ἀτιμάζει, γέρον;τίς σὴν ταράσσει καρδίαν λυπηρὸς ὤν;λέγʼ, ὡς κολάζω τὸν ἀδικοῦντά σʼ, ὦ πάτερ.νῦν δʼ ἄθλιος μέν εἰμʼ ἐγώ, τλήμων δὲ σύ.οἰκτρὰ δὲ μήτηρ, τλήμονες δὲ σύγγονοι.εἰ δʼ ἔστιν ὅστις δαιμόνων ὑπερφρονεῖ,ἐς τοῦδʼ ἀθρήσας θάνατον ἡγείσθω θεούς.