καὶ λογχοποιῶν ὄργανα κτᾶσθαι μάτην;ἡμεῖς δέ γʼ αὐτῇ χειρὶ τόνδε θʼ εἵλομεν,χωρίς τε θηρὸς ἄρθρα διεφορήσαμεν.ποῦ μοι πατὴρ ὁ πρέσβυς; ἐλθέτω πέλας.Πενθεύς τʼ ἐμὸς παῖς ποῦ ʼστιν; αἰρέσθω λαβὼνπηκτῶν πρὸς οἴκους κλιμάκων προσαμβάσεις,ὡς πασσαλεύσῃ κρᾶτα τριγλύφοις τόδελέοντος ὃν πάρειμι θηράσασʼ ἐγώ.Κάδμοςἕπεσθέ μοι φέροντες ἄθλιον βάροςΠενθέως, ἕπεσθε, πρόσπολοι, δόμων πάρος,οὗ σῶμα μοχθῶν μυρίοις ζητήμασινφέρω τόδʼ, εὑρὼν ἐν Κιθαιρῶνος πτυχαῖςδιασπαρακτόν, κοὐδὲν ἐν ταὐτῷ πέδῳλαβών, ἐν ὕλῃ κείμενον δυσευρέτῳ.ἤκουσα γάρ του θυγατέρων τολμήματα,ἤδη κατʼ ἄστυ τειχέων ἔσω βεβὼςσὺν τῷ γέροντι Τειρεσίᾳ Βακχῶν πάρα·πάλιν δὲ κάμψας εἰς ὄρος κομίζομαιτὸν κατθανόντα παῖδα Μαινάδων ὕπο.καὶ τὴν μὲν Ἀκτέωνʼ Ἀρισταίῳ ποτὲτεκοῦσαν εἶδον Αὐτονόην Ἰνώ θʼ ἅμαἔτʼ ἀμφὶ δρυμοὺς οἰστροπλῆγας ἀθλίας,τὴν δʼ εἶπέ τίς μοι δεῦρο βακχείῳ ποδὶστείχειν Ἀγαύην, οὐδʼ ἄκραντʼ ἠκούσαμεν·λεύσσω γὰρ αὐτήν, ὄψιν οὐκ εὐδαίμονα.Ἀγαύηπάτερ, μέγιστον κομπάσαι πάρεστί σοι,πάντων ἀρίστας θυγατέρας σπεῖραι μακρῷθνητῶν· ἁπάσας εἶπον, ἐξόχως δʼ ἐμέ,ἣ τὰς παρʼ ἱστοῖς ἐκλιποῦσα κερκίδαςἐς μείζονʼ ἥκω, θῆρας ἀγρεύειν χεροῖν.