καὶ μὴν γέροντι δεῦρʼ ἁμιλλᾶται ποδὶὁ Σπαρτιάτης Τυνδάρεως, μελάμπεπλοςκουρᾷ τε θυγατρὸς πενθίμῳ κεκαρμένος.Ὀρέστηςἀπωλόμην, Μενέλαε· Τυνδάρεως ὅδεστείχει πρὸς ἡμᾶς, οὗ μάλιστʼ αἰδώς μʼ ἔχειἐς ὄμματʼ ἐλθεῖν τοῖσιν ἐξειργασμένοις.καὶ γάρ μʼ ἔθρεψε σμικρὸν ὄντα, πολλὰ δὲφιλήματʼ ἐξέπλησε, τὸν Ἀγαμέμνονοςπαῖδʼ ἀγκάλαισι περιφέρων, Λήδα θʼ ἅμα,τιμῶντέ μʼ οὐδὲν ἧσσον ἢ Διοσκόρω·οἷς, ὦ τάλαινα καρδία ψυχή τʼ ἐμή,ἀπέδωκʼ ἀμοιβὰς οὐ καλάς. τίνα σκότονλάβω προσώπῳ; ποῖον ἐπίπροσθεν νέφοςθῶμαι, γέροντος ὀμμάτων φεύγων κόρας;Τυνδάρεωςποῦ ποῦ θυγατρὸς τῆς ἐμῆς ἴδω πόσιν,Μενέλαον; ἐπὶ γὰρ τῷ Κλυταιμήστρας τάφῳχοὰς χεόμενος ἔκλυον ὡς ἐς Ναυπλίανἥκοι σὺν ἀλόχῳ πολυετὴς σεσῳσμένος.ἄγετέ με· πρὸς γὰρ δεξιὰν αὐτοῦ θέλωστὰς ἀσπάσασθαι, χρόνιος εἰσιδὼν φίλον.Μενέλαοςὦ πρέσβυ, χαῖρε, Ζηνὸς ὁμόλεκτρον κάρα.Τυνδάρεωςὦ χαῖρε καὶ σύ, Μενέλεως, κήδευμʼ ἐμόν.ἔα· τὸ μέλλον ὡς κακὸν τὸ μὴ εἰδέναι.ὁ μητροφόντης ὅδε πρὸ δωμάτων δράκωνστίλβει νοσώδεις ἀστραπάς, στύγημʼ ἐμόν.Μενέλαε, προσφθέγγῃ νιν, ἀνόσιον κάρα;Μενέλαοςτί γάρ; φίλου μοι πατρός ἐστιν ἔκγονος.Τυνδάρεωςκείνου γὰρ ὅδε πέφυκε, τοιοῦτος γεγώς;Μενέλαοςπέφυκεν· εἰ δὲ δυστυχεῖ, τιμητέος.Τυνδάρεωςβεβαρβάρωσαι, χρόνιος ὢν ἐν βαρβάροις.