κτεῖναι, πρὸς οὐχ ἅπαντας εὔκλειαν φέρον.ὅμως δʼ ἀπέκτεινʼ οὐκ ἀπειθήσας θεῷ·κἀγὼ μετέσχον, οἷα δὴ γυνή, φόνου.Πυλάδης θʼ, ὃς ἡμῖν συγκατείργασται τάδε.ἐντεῦθεν ἀγρίᾳ συντακεὶς νόσῳ νοσεῖτλήμων Ὀρέστης ὅδε πεσὼν ἐν δεμνίοιςκεῖται, τὸ μητρὸς δʼ αἷμά νιν τροχηλατεῖμανίαισιν· ὀνομάζειν γὰρ αἰδοῦμαι θεὰςεὐμενίδας, αἳ τόνδʼ ἐξαμιλλῶνται φόβῳ.ἕκτον δὲ δὴ τόδʼ ἦμαρ ἐξ ὅτου σφαγαῖςθανοῦσα μήτηρ πυρὶ καθήγνισται δέμας,ὧν οὔτε σῖτα διὰ δέρης ἐδέξατο,οὐ λούτρʼ ἔδωκε χρωτί· χλανιδίων δʼ ἔσωκρυφθείς, ὅταν μὲν σῶμα κουφισθῇ νόσου,ἔμφρων δακρύει, ποτὲ δὲ δεμνίων ἄποπηδᾷ δρομαῖος, πῶλος ὣς ὑπὸ ζυγοῦ.ἔδοξε δʼ Ἄργει τῷδε μήθʼ ἡμᾶς στέγαις,μὴ πυρὶ δέχεσθαι, μήτε προσφωνεῖν τιναμητροκτονοῦντας· κυρία δʼ ἥδʼ ἡμέρα,ἐν ᾗ διοίσει ψῆφον Ἀργείων πόλις,εἰ χρὴ θανεῖν νὼ λευσίμῳ πετρώματι.ἢ φάσγανον θήξαντʼ ἐπʼ αὐχένος βαλεῖν.ἐλπίδα δὲ δή τινʼ ἔχομεν ὥστε μὴ θανεῖν·ἥκει γὰρ ἐς γῆν Μενέλεως Τροίας ἄπο,λιμένα δὲ Ναυπλίειον ἐκπληρῶν πλάτῃἀκταῖσιν ὁρμεῖ, δαρὸν ἐκ Τροίας χρόνονἄλαισι πλαγχθείς· τὴν δὲ δὴ πολύστονονἙλένην, φυλάξας νύκτα, μή τις εἰσιδὼνμεθʼ ἡμέραν στείχουσαν, ὧν ὑπʼ Ἰλίῳπαῖδες τεθνᾶσιν, ἐς πέτρων ἔλθῃ βολάς,