ἔα·τί χρῆμʼ ἀλύω, πνεῦμʼ ἀνεὶς ἐκ πλευμόνων;ποῖ ποῖ ποθʼ ἡλάμεσθα δεμνίων ἄπο;ἐκ κυμάτων γὰρ αὖθις αὖ γαλήνʼ ὁρῶ.σύγγονε, τί κλαίεις κρᾶτα θεῖσʼ ἔσω πέπλων;αἰσχύνομαί σε, μεταδιδοὺς πόνων ἐμῶνὄχλον τε παρέχων παρθένῳ νόσοις ἐμαῖς.μὴ τῶν ἐμῶν ἕκατι συντήκου κακῶν·σὺ μὲν γὰρ ἐπένευσας τάδʼ, εἴργασται δʼ ἐμοὶμητρῷον αἷμα· Λοξίᾳ δὲ μέμφομαι,ὅστις μʼ ἐπάρας ἔργον ἀνοσιώτατον,τοῖς μὲν λόγοις ηὔφρανε, τοῖς δʼ ἔργοισιν οὔ.οἶμαι δὲ πατέρα τὸν ἐμόν, εἰ κατʼ ὄμματαἐξιστόρουν νιν, μητέρʼ εἰ κτεῖναι χρεών,πολλὰς γενείου τοῦδʼ ἂν ἐκτεῖναι λιτὰςμήποτε τεκούσης ἐς σφαγὰς ὦσαι ξίφος,εἰ μήτʼ ἐκεῖνος ἀναλαβεῖν ἔμελλε φῶς,ἐγώ θʼ ὁ τλήμων τοιάδʼ ἐκπλήσειν κακά.καὶ νῦν ἀνακάλυπτʼ, ὦ κασιγνήτη, κάρα,ἐκ δακρύων τʼ ἄπελθε, κεἰ μάλʼ ἀθλίωςἔχομεν. ὅταν δὲ τἄμʼ ἀθυμήσαντʼ ἴδῃς,σύ μου τὸ δεινὸν καὶ διαφθαρὲν φρενῶνἴσχναινε παραμυθοῦ θʼ· ὅταν δὲ σὺ στένῃς,ἡμᾶς παρόντας χρή σε νουθετεῖν φίλα·ἐπικουρίαι γὰρ αἵδε τοῖς φίλοις καλαί.ἀλλʼ, ὦ τάλαινα, βᾶσα δωμάτων ἔσωὕπνῳ τʼ ἄυπνον βλέφαρον ἐκταθεῖσα δός,σίτων τʼ ὄρεξαι λουτρά τʼ ἐπιβαλοῦ χροΐ.εἰ γὰρ προλείψεις ἢ προσεδρείᾳ νόσονκτήσῃ τινʼ, οἰχόμεσθα· σὲ γὰρ ἔχω μόνην