καὶ φιλότεκνόν πως πᾶν γυναικεῖον γένος.Πολυνείκηςμῆτερ, φρονῶν εὖ κοὐ φρονῶν ἀφικόμηνἐχθροὺς ἐς ἄνδρας· ἀλλʼ ἀναγκαίως ἔχειπατρίδος ἐρᾶν ἅπαντας· ὃς δʼ ἄλλως λέγει,λόγοισι χαίρει τὸν δὲ νοῦν ἐκεῖσʼ ἔχει.οὕτω δʼ ἐτάρβουν ἐς φόβον τʼ ἀφικόμην,μή τις δόλος με πρὸς κασιγνήτου κτάνῃ,ὥστε ξιφήρη χεῖρʼ ἔχων διʼ ἄστεωςκυκλῶν πρόσωπον ἦλθον. ἓν δέ μʼ ὠφελεῖ,σπονδαί τε καὶ σὴ πίστις, ἥ μʼ ἐσήγαγετείχη πατρῷα· πολύδακρυς δʼ ἀφικόμην,χρόνιος ἰδὼν μέλαθρα καὶ βωμοὺς θεῶνγυμνάσιά θʼ οἷσιν ἐνετράφην Δίρκης θʼ ὕδωρ·ὧν οὐ δικαίως ἀπελαθεὶς ξένην πόλινναίω, διʼ ὄσσων νᾶμʼ ἔχων δακρύρροον.ἀλλʼ ἐκ γὰρ ἄλγους ἄλγος αὖ σὲ δέρκομαικάρα ξυρῆκες καὶ πέπλους μελαγχίμουςἔχουσαν, οἴμοι τῶν ἐμῶν ἐγὼ κακῶν.ὡς δεινὸν ἔχθρα, μῆτερ, οἰκείων φίλωνκαὶ δυσλύτους ἔχουσα τὰς διαλλαγάς.τί γὰρ πατήρ μοι πρέσβυς ἐν δόμοισι δρᾷ,σκότον δεδορκώς; τί δὲ κασίγνηται δύο;ἦ που στένουσι τλήμονες φυγὰς ἐμάς;Ἰοκάστηκακῶς θεῶν τις Οἰδίπου φθείρει γένος·οὕτω γὰρ ἤρξατʼ, ἄνομα μὲν τεκεῖν ἐμέ,κακῶς δὲ γῆμαι πατέρα σὸν φῦναί τε σέ.ἀτὰρ τί ταῦτα; δεῖ φέρειν τὰ τῶν θεῶν.ὅπως δʼ ἔρωμαι, μή τι σὴν δάκω φρένα,δέδοιχʼ, ἃ χρῄζω· διὰ πόθου δʼ ἐλήλυθα.Πολυνείκηςἀλλʼ ἐξερώτα, μηδὲν ἐνδεὲς λίπῃς·