ἰὼ ἰώ· πότνια, μόλε πρόδομος,ἀμπέτασον πύλας.κλύεις, ὦ τεκοῦσα τόνδε μᾶτερ;τί μέλλεις ὑπώροφα μέλαθρα περᾶνθιγεῖν τʼ ὠλέναισιν τέκνου;

ἸοκάστηΦοίνισσαν βοὰνκλύουσʼ, ὦ νεάνιδες, γηραιὸνπόδʼ ἕλκω, τρομερὰν βάσιν· ἰὼ τέκνον,χρόνῳ σὸν ὄμμα μυρίαις τʼ ἐν ἁμέραιςπροσεῖδον· ἀμφίβαλλε μα-στὸν ὠλέναισι ματέρος,παρηίδων τʼ ὄρεγμα βο-στρύχων τε κυανόχρωτα χαί-τας πλόκαμον, δέραν σκιάζων ἁμάν.ἰὼ ἰώ, μόλις φανεὶςἄελπτα κἀδόκητα ματρὸς ὠλέναις.τί φῶ σε; πῶς ἅπαντακαὶ χερσὶ καὶ λόγοισιπολυέλικτον ἁδονὰνἐκεῖσε καὶ τὸ δεῦροπεριχορεύουσα τέρψιν παλαιᾶν λάβωχαρμονᾶν; ἰὼ τέκος,ἔρημον πατρῷον ἔλιπες δόμονφυγὰς ἀποσταλεὶς ὁμαίμου λώβᾳ,ἦ ποθεινὸς φίλοις,ἦ ποθεινὸς Θήβαις.ὅθεν ἐμάν τε λευκόχροα κείρομαιδακρυόεσσʼ ἀνεῖσα πένθει κόμαν,ἄπεπλος φαρέων λευκῶν, ὦ τέκνον,δυσόρφναια δʼ ἀμφὶ τρύχη τάδε