μαρναμένους ἐπὶ τραύμασιν, αἵματοςἤδη ψυχρὰν λοιβὰν φονίαν,ἃν ἔλαχʼ Ἅιδας, ὤπασε δʼ Ἄρης·χαλκόκροτον δὲ λαβοῦσα νεκρῶν πάρα φάσγανον εἴσωσαρκὸς ἔβαψεν, ἄχει δὲ τέκνων ἔπεσʼ ἀμφὶ τέκνοισι.πάντα δʼ ἐν ἄματι τῷδε συνάγαγεν,ὦ πάτερ, ἁμετέροισι δόμοισιν ἄχη θεὸς ὃςτάδε τελευτᾷ.

Χορόςπολλῶν κακῶν κατῆρξεν Οἰδίπου δόμοιςτόδʼ ἦμαρ· εἴη δʼ εὐτυχέστερος βίος.Κρέωνοἴκτων μὲν ἤδη λήγεθʼ, ὡς ὥρα τάφουμνήμην τίθεσθαι· τόνδε δʼ, Οἰδίπου, λόγονἄκουσον· ἀρχὰς τῆσδε γῆς ἔδωκέ μοιἘτεοκλέης παῖς σός, γάμων φερνὰς διδοὺςΑἵμονι κόρης τε λέκτρον Ἀντιγόνης σέθεν.οὐκ οὖν σʼ ἐάσω τήνδε γῆν οἰκεῖν ἔτι·σαφῶς γὰρ εἶπε Τειρεσίας οὐ μή ποτεσοῦ τήνδε γῆν οἰκοῦντος εὖ πράξειν πόλιν.ἀλλʼ ἐκκομίζου. καὶ τάδʼ οὐχ ὕβρει λέγωοὐδʼ ἐχθρὸς ὢν σός, διὰ δὲ τοὺς ἀλάστοραςτοὺς σοὺς δεδοικὼς μή τι γῆ πάθῃ κακόν.Οἰδίπουςὦ μοῖρʼ, ἀπʼ ἀρχῆς ὥς μʼ ἔφυσας ἄθλιονκαὶ τλήμονʼ, εἴ τις ἄλλος ἀνθρώπων ἔφυ·ὃν καὶ πρὶν ἐς φῶς μητρὸς ἐκ γονῆς μολεῖν,ἄγονον Ἀπόλλων Λαΐῳ μʼ ἐθέσπισενφονέα γενέσθαι πατρός· ὦ τάλας ἐγώ.ἐπεὶ δʼ ἐγενόμην, αὖθις ὁ σπείρας πατὴρκτείνει με νομίσας πολέμιον πεφυκέναι·χρῆν γὰρ θανεῖν νιν ἐξ ἐμοῦ· πέμπει δέ μεμαστὸν ποθοῦντα θηρσὶν ἄθλιον βοράν·