πίπτουσιν ἄμφω κοὐ διώρισαν κράτος.Χορόςφεῦ φεῦ, κακῶν σῶν, Οἰδίπου, σʼ ὅσον στένω·τὰς σὰς δʼ ἀρὰς ἔοικεν ἐκπλῆσαι θεός.Ἄγγελοςἄκουε δή νυν καὶ τὰ πρὸς τούτοις κακά.ἐπεὶ τέκνω πεσόντʼ ἐλειπέτην βίον,ἐν τῷδε μήτηρ ἡ τάλαινα προσπίτνεισὺν παρθένῳ τε καὶ προθυμίᾳ ποδός.τετρωμένους δʼ ἰδοῦσα καιρίους σφαγὰςᾤμωξεν· ὦ τέκνʼ, ὑστέρα βοηδρόμοςπάρειμι. προσπίτνουσα δʼ ἐν μέρει τέκναἔκλαιʼ, ἐθρήνει, τὸν πολὺν μαστῶν πόνονστένουσʼ, ἀδελφή θʼ ἡ παρασπίζουσʼ ὁμοῦ·ὦ γηροβοσκὼ μητρός, ὦ γάμους ἐμοὺςπροδόντʼ ἀδελφὼ φιλτάτω. στέρνων δʼ ἄποφύσημʼ ἀνεὶς δύσθνητον Ἐτεοκλῆς ἄναξἤκουσε μητρός, κἀπιθεὶς ὑγρὰν χέραφωνὴν μὲν οὐκ ἀφῆκεν, ὀμμάτων δʼ ἄποπροσεῖπε δακρύοις, ὥστε σημῆναι φίλα.ὃ δʼ ἦν ἔτʼ ἔμπνους, πρὸς κασιγνήτην δʼ ἰδὼνγραῖάν τε μητέρʼ εἶπε Πολυνείκης τάδε·Ἀπωλόμεσθα, μῆτερ· οἰκτίρω δὲ σὲκαὶ τήνδʼ ἀδελφὴν καὶ κασίγνητον νεκρόν.φίλος γὰρ ἐχθρὸς ἐγένετʼ, ἀλλʼ ὅμως φίλος.θάψον δέ μʼ, ὦ τεκοῦσα, καὶ σύ, σύγγονε,ἐν γῇ πατρῴᾳ, καὶ πόλιν θυμουμένηνπαρηγορεῖτον, ὡς τοσόνδε γοῦν τύχωχθονὸς πατρῴας, κεἰ δόμους ἀπώλεσα.ξυνάρμοσον δὲ βλέφαρά μου τῇ σῇ χερί,μῆτερ — τίθησι δʼ αὐτὸς ὀμμάτων ἔπι — καὶ χαίρετʼ· ἤδη γάρ με περιβάλλει σκότος.