μελομέναν νεκροῖς δάκρυσι θρηνήσω.σχεδὸν τύχα πέλας φόνου·κρινεῖ φάος τὸ μέλλον. ἄ-ποτμος ἄποτμος ὁ φόνος ἕνεκʼ Ἐρινύων.

Χορόςἀλλὰ γὰρ Κρέοντα λεύσσω τόνδε δεῦρο συννεφῆπρὸς δόμους στείχοντα, παύσω τοὺς παρεστῶτας γόους.Κρέωνοἴμοι, τί δράσω; πότερʼ ἐμαυτὸν ἢ πόλινστένω δακρύσας, ἣν πέριξ ἔχει νέφοςτοιοῦτον ὥστε διʼ Ἀχέροντος ἱέναι;ἐμός τε γὰρ παῖς γῆς ὄλωλʼ ὑπερθανών,τοὔνομα λαβὼν γενναῖον, ἀνιαρὸν δʼ ἐμοί·ὃν ἄρτι κρημνῶν ἐκ δρακοντείων ἑλὼναὐτοσφαγῆ δύστηνος ἐκόμισʼ ἐν χεροῖν,βοᾷ δὲ δῶμα πᾶν· ἐγὼ δʼ ἥκω μέταγέρων ἀδελφὴν γραῖαν Ἰοκάστην, ὅπωςλούσῃ προθῆταί τʼ οὐκέτʼ ὄντα παῖδʼ ἐμόν.τοῖς γὰρ θανοῦσι χρὴ τὸν οὐ τεθνηκότατιμὰς διδόντα χθόνιον εὐσεβεῖν θεόν.Χορόςβέβηκʼ ἀδελφὴ σή, Κρέων, ἔξω δόμωνκόρη τε μητρὸς Ἀντιγόνη κοινῷ ποδί.Κρέωνποῖ; κἀπὶ ποίαν συμφοράν; σήμαινέ μοι.Χορόςἤκουσε τέκνα μονομάχῳ μέλλειν δορὶἐς ἀσπίδʼ ἥξειν βασιλικῶν δόμων ὕπερ.Κρέωνπῶς φῄς; νέκυν τοι παιδὸς ἀγαπάζων ἐμοῦοὐκ ἐς τόδʼ ἦλθον ὥστε καὶ τάδʼ εἰδέναι.Χορόςἀλλʼ οἴχεται μὲν σὴ κασιγνήτη πάλαι·δοκῶ δʼ ἀγῶνα τὸν περὶ ψυχῆς, Κρέον,ἤδη πεπρᾶχθαι παισὶ τοῖσιν Οἰδίπου.Κρέωνοἴμοι, τὸ μὲν σημεῖον εἰσορῶ τόδε,σκυθρωπὸν ὄμμα καὶ πρόσωπον ἀγγέλου