Λιβύης τʼ ἐρήμους ἀξένους τʼ ἐπιδρομὰςπέπλευκα πάσας· χὥταν ἐγγὺς ὦ πάτρας,πάλιν μʼ ἀπωθεῖ πνεῦμα, κοὔποτʼ οὔριονἐσῆλθε λαῖφος ὥστε μʼ ἐς πάτραν μολεῖν.καὶ νῦν τάλας ναυαγὸς ἀπολέσας φίλουςἐξέπεσον ἐς γῆν τήνδε· ναῦς δὲ πρὸς πέτραςπολλοὺς ἀριθμοὺς ἄγνυται ναυαγίων.τρόπις δʼ ἐλείφθη ποικίλων ἁρμοσμάτων,ἐφʼ ἧς ἐσώθην μόλις ἀνελπίστῳ τύχῃἙλένη τε, Τροίας ἣν ἀποσπάσας ἔχω. ὄνομα δὲ χώρας ἥτις ἥδε καὶ λεὼςοὐκ οἶδα· ὄχλον γὰρ ἐσπεσεῖν ᾐσχυνόμηνὥσθʼ ἱστορῆσαι, τὰς ἐμὰς δυσχλαινίαςκρύπτων ὑπʼ αἰδοῦς τῆς τύχης. ὅταν δʼ ἀνὴρπράξῃ κακῶς ὑψηλός, εἰς ἀηθίανπίπτει κακίω τοῦ πάλαι δυσδαίμονος.χρεία δὲ τείρει μʼ· οὔτε γὰρ σῖτος πάραοὔτʼ ἀμφὶ χρῶτʼ ἐσθῆτες· αὐτὰ δʼ εἰκάσαιπάρεστι ναὸς ἐκβόλοις ἃ ἀμπίσχομαι.πέπλους δὲ τοὺς πρὶν λαμπρά τʼ ἀμφιβλήματαχλιδάς τε πόντος ἥρπασʼ· ἐν δʼ ἄντρου μυχοῖςκρύψας γυναῖκα τὴν κακῶν πάντων ἐμοὶἄρξασαν ἥκω τούς τε περιλελειμμένουςφίλων φυλάσσειν τἄμʼ ἀναγκάσας λέχη.μόνος δὲ νοστῶ, τοῖς ἐκεῖ ζητῶν φίλοιςτὰ πρόσφορʼ ἤν πως ἐξερευνήσας λάβω.ἰδὼν δὲ δῶμα περιφερὲς θριγκοῖς τόδεπύλας τε σεμνὰς ἀνδρὸς ὀλβίου τινός,προσῆλθον· ἐλπὶς δʼ ἔκ γε πλουσίων δόμωνλαβεῖν τι ναύταις· ἐκ δὲ μὴ ἐχόντων βίον —