δεῦσε φονίαισι πλαγαῖς.ὦ μάκαρ Ἀρκαδίᾳ ποτὲ παρθένε Καλλιστοῖ, Διὸςἃ λεχέων ἐπέβας τετραβάμοσι γυίοις,ὡς πολὺ ματρὸς ἐμᾶς ἔλαχες πλέον,ἁ μορφᾷ θηρῶν λαχνογυίων — ὄμματι λάβρῷ σχῆμα λεαίνης — ἐξαλλάξασʼ ἄχθεα λύπης·ἅν τέ ποτʼ Ἄρτεμις ἐξεχορεύσατοχρυσοκέρατʼ ἔλαφον Μέροπος Τιτανίδα κούρανκαλλοσύνας ἕνεκεν· τὸ δʼ ἐμὸν δέμαςὤλεσεν ὤλεσε πέργαμα Δαρδανίαςὀλομένους τʼ Ἀχαιούς.

Μενελέωςὦ τὰς τεθρίππους Οἰνομάῳ Πῖσαν κάταΠέλοψ ἁμίλλας ἐξαμιλληθείς ποτε,εἴθʼ ὤφελες τόθʼ, ἡνίκʼ ἔρανον εἰς θεοὺςπεισθεὶς ἐποίεις, ἐν θεοῖς λιπεῖν βίον,πρὶν τὸν ἐμὸν Ἀτρέα πατέρα γεννῆσαί ποτε,ὃς ἐξέφυσεν Ἀερόπης λέκτρων ἄποἈγαμέμνονʼ ἐμέ τε Μενέλεων, κλεινὸν ζυγόν·πλεῖστον γὰρ οἶμαι — καὶ τόδʼ οὐ κόμπῳ λέγω — στράτευμα κώπῃ διορίσαι Τροίαν ἔπι,τύραννος οὐδὲν πρὸς βίαν στρατηλατῶν,ἑκοῦσι δʼ ἄρξας Ἑλλάδος νεανίαις.καὶ τοὺς μὲν οὐκέτʼ ὄντας ἀριθμῆσαι πάρα,τοὺς δʼ ἐκ θαλάσσης ἀσμένους πεφευγότας,νεκρῶν φέροντας ὀνόματʼ εἰς οἴκους πάλιν.ἐγὼ δʼ ἐπʼ οἶδμα πόντιον γλαυκῆς ἁλὸςτλήμων ἀλῶμαι χρόνον ὅσονπερ Ἰλίουπύργους ἔπερσα, κἀς πάτραν χρῄζων μολεῖνοὐκ ἀξιοῦμαι τοῦδε πρὸς θεῶν τυχεῖν.