σὲ γὰρ ἐκάλεσα, σὲ δὲ κατόμοσα,τὸν ὑδρόεντι δόνακι χλωρὸνΕὐρώταν, θανόντοςεἰ βάξις ἔτυμος ἀνδρὸςἅδε μοι — τί τάδʼ ἀσύνετα; — φόνιον αἰώρημαδιὰ δέρης ὀρέξομαι,ἢ ξιφοκτόνον δίωγμαλαιμορρύτου σφαγᾶςαὐτοσίδαρον ἔσω πελάσω διὰ σαρκὸς ἅμιλλαν,θῦμα τριζύγοις θεαῖσιτῷ τε σήραγγας Ἰδαί-ας ἐνίζοντι Πριαμί-δᾳ ποτʼ ἀμφὶ βουστάθμους.Χορόςἄλλοσʼ ἀποτροπὰ κακῶνγένοιτο, τὸ δὲ σὸν εὐτυχές.Ἑλένηἰὼ Τροία τάλαινα,διʼ ἔργʼ ἄνεργʼ ὄλλυσαιμέλεά τʼ ἔτλας· τὰ δʼ ἐμὰ δῶραΚύπριδος ἔτεκε πολὺ μὲν αἷμα,πολὺ δὲ δάκρυον· ἄχεά τʼ ἄχεσι,δάκρυα δάκρυσιν ἔλαβε, πάθεα ματέρες τε παῖδας ὄλεσαν,ἀπὸ δὲ παρθένοι κόμαςἔθεντο σύγγονοι νεκρῶν Σκαμάνδριονἀμφὶ Φρύγιον οἶδμα.βοὰν βοὰν δʼ Ἑλλὰςκελάδησε κἀνοτότυξεν,ἐπὶ δὲ κρατὶ χέρας ἔθηκεν,ὄνυχι δʼ ἁπαλόχροα γένυν