ἐλθοῦσʼ ἐς οἴκους, ἣ τὰ πάντʼ ἐπίσταται,τῆς ποντίας Νηρῇδος ἐκγόνου κόρης,πυθοῦ πόσιν σὸν Θεονόης, εἴτʼ ἔστʼ ἔτιεἴτʼ ἐκλέλοιπε φέγγος· ἐκμαθοῦσα δʼ εὖπρὸς τὰς τύχας τὸ χάρμα τοὺς γόους τʼ ἔχε.πρὶν δʼ οὐδὲν ὀρθῶς εἰδέναι, τί σοι πλέονλυπουμένῃ γένοιτʼ ἄν; ἀλλʼ ἐμοὶ πιθοῦ·τάφον λιποῦσα τόνδε σύμμειξον κόρῃ·ὅθενπερ εἴσῃ πάντα τἀληθῆ μαθεῖνἔχουσʼ ἐν οἴκοις τοῖσδε, τί βλέπεις πρόσω;θέλω δὲ κἀγὼ σοὶ συνεισελθεῖν δόμουςκαὶ συμπυθέσθαι παρθένου θεσπίσματα·γυναῖκα γὰρ δὴ συμπονεῖν γυναικὶ χρή.

Ἑλένηφίλαι, λόγους ἐδεξάμαν·βᾶτε βᾶτε δʼ ἐς δόμους,ἀγῶνας ἐντὸς οἴκωνὡς πύθησθε τοὺς ἐμούς.Χορόςθέλουσαν οὐ μόλις καλεῖς.Ἑλένηἰὼ μέλεος ἁμέρα.τίνʼ ἄρα τάλαινα τίνα δακρυό- εντα λόγον ἀκούσομαι;Χορόςμὴ πρόμαντις ἀλγέωνπρολάμβανʼ, ὦ φίλα, γόους.Ἑλένητί μοι πόσις μέλεος ἔτλα;πότερα δέρκεται φάοςτέθριππά θʼ ἁλίου κέλευθά τʼ ἀστέρων,ἢ ʼν νέκυσι κατὰ χθονὸςτὰν χρόνιον ἔχει τύχαν;Χορόςἐς τὸ φέρτερον τίθειτὸ μέλλον, ὅ τι γενήσεται.