Σπάρτην ἀφίκεθʼ ὡς ἐμὸν σχήσων λέχος.Ἥρα δὲ μεμφθεῖσʼ οὕνεκʼ οὐ νικᾷ θεάς,ἐξηνέμωσε τἄμʼ Ἀλεξάνδρῳ λέχη,δίδωσι δʼ οὐκ ἔμʼ, ἀλλʼ ὁμοιώσασʼ ἐμοὶεἴδωλον ἔμπνουν οὐρανοῦ ξυνθεῖσʼ ἄπο,Πριάμου τυράννου παιδί· καὶ δοκεῖ μʼ ἔχειν — κενὴν δόκησιν, οὐκ ἔχων. τὰ δʼ αὖ Διὸςβουλεύματʼ ἄλλα τοῖσδε συμβαίνει κακοῖς·πόλεμον γὰρ εἰσήνεγκεν Ἑλλήνων χθονὶκαὶ Φρυξὶ δυστήνοισιν, ὡς ὄχλου βροτῶνπλήθους τε κουφίσειε μητέρα χθόναγνωτόν τε θείη τὸν κράτιστον Ἑλλάδος.Φρυγῶν δʼ ἐς ἀλκὴν προυτέθην ἐγὼ μὲν οὔ,τὸ δʼ ὄνομα τοὐμόν, ἆθλον Ἕλλησιν δορός.λαβὼν δέ μʼ Ἑρμῆς ἐν πτυχαῖσιν αἰθέροςνεφέλῃ καλύψας — οὐ γὰρ ἠμέλησέ μουΖεύς — τόνδʼ ἐς οἶκον Πρωτέως ἱδρύσατο,πάντων προκρίνας σωφρονέστατον βροτῶν,ἀκέραιον ὡς σῴσαιμι Μενέλεῳ λέχος.κἀγὼ μὲν ἐνθάδʼ εἴμʼ, ὁ δʼ ἄθλιος πόσιςστράτευμʼ ἀθροίσας τὰς ἐμὰς ἀναρπαγὰς θηρᾷ πορευθεὶς Ἰλίου πυργώματα.ψυχαὶ δὲ πολλαὶ διʼ ἔμʼ ἐπὶ Σκαμανδρίοιςῥοαῖσιν ἔθανον· ἡ δὲ πάντα τλᾶσʼ ἐγὼκατάρατός εἰμι καὶ δοκῶ προδοῦσʼ ἐμὸνπόσιν συνάψαι πόλεμον Ἕλλησιν μέγαν.τί δῆτʼ ἔτι ζῶ; θεοῦ τόδʼ εἰσήκουσʼ ἔποςἙρμοῦ, τὸ κλεινὸν ἔτι κατοικήσειν πέδονΣπάρτης σὺν ἀνδρί, γνόντος ὡς ἐς Ἴλιονοὐκ ἦλθον, ἵνα μὴ λέκτρʼ ὑποστρώσω τινί.