γυνὴ γὰρ οὔθʼ Ἑλληνὶς οὔτε βάρβαροςτεῦχος νεοσσῶν λευκὸν ἐκλοχεύεται,ἐν ᾧ με Λήδαν φασὶν ἐκ Διὸς τεκεῖν.τέρας γὰρ ὁ βίος καὶ τὰ πράγματʼ ἐστί μου,τὰ μὲν διʼ Ἥραν, τὰ δὲ τὸ κάλλος αἴτιον.εἴθʼ ἐξαλειφθεῖσʼ ὡς ἄγαλμʼ αὖθις πάλιναἴσχιον εἶδος ἔλαβον ἀντὶ τοῦ καλοῦ,καὶ τὰς τύχας μὲν τὰς κακὰς ἃς νῦν ἔχωἝλληνες ἐπελάθοντο, τὰς δὲ μὴ κακὰςἔσῳζον ὥσπερ τὰς κακὰς σῴζουσί μου.ὅστις μὲν οὖν ἐς μίαν ἀποβλέπων τύχηνπρὸς θεῶν κακοῦται, βαρὺ μέν, οἰστέον δʼ ὅμως·ἡμεῖς δὲ πολλαῖς συμφοραῖς ἐγκείμεθα.πρῶτον μὲν οὐκ οὖσʼ ἄδικος, εἰμὶ δυσκλεής·καὶ τοῦτο μεῖζον τῆς ἀληθείας κακόν,ὅστις τὰ μὴ προσόντα κέκτηται κακά.ἔπειτα πατρίδος θεοί μʼ ἀφιδρύσαντο γῆςἐς βάρβαρʼ ἤθη, καὶ φίλων τητωμένηδούλη καθέστηκʼ οὖσʼ ἐλευθέρων ἄπο·τὰ βαρβάρων γὰρ δοῦλα πάντα πλὴν ἑνός.ἄγκυρα δʼ ἥ μου τὰς τύχας ὤχει μόνη,πόσιν ποθʼ ἥξειν καί μʼ ἀπαλλάξειν κακῶν — οὗτος τέθνηκεν, οὗτος οὐκέτʼ ἔστι δή.μήτηρ δʼ ὄλωλε, καὶ φονεὺς αὐτῆς ἐγώ,ἀδίκως μέν, ἀλλὰ τἄδικον τοῦτʼ ἔστʼ ἐμόν·ὃ δʼ ἀγλάισμα δωμάτων ἐμοῦ τʼ ἔφυ, θυγάτηρ ἄνανδρος πολιὰ παρθενεύεται·τὼ τοῦ Διὸς δὲ λεγομένω Διοσκόρωοὐκ ἐστόν. ἀλλὰ πάντʼ ἔχουσα δυστυχῆτοῖς πράγμασιν τέθνηκα, τοῖς δʼ ἔργοισιν οὔ.