ἔτεμε τὰν δακρυόεσσανἸλίῳ πεύκαν;ἔνθεν ὀλόμενον σκάφοςσυναρμόσας ὁ Πριαμίδαςἔπλευσε βαρβάρῳ πλάτᾳτὰν ἐμὰν ἐφʼ ἑστίαν,ἐπὶ τὸ δυστυχέστατονκάλλος, ὡς ἕλοι, γάμωνἀμῶν· ἅ τε δόλιοςἁ πολυκτόνος ΚύπριςΔαναΐδαις ἄγουσα θάνατον Πριαμίδαις,ὦ τάλαινα συμφορᾶς.ἁ δὲ χρυσέοις θρόνοιςΔιὸς ὑπαγκάλισμα σεμνὸνἭρα τὸν ὠκύπουνἔπεμψε Μαιάδος γόνον·ὅς με χλοερὰ δρεπομένανἔσω πέπλων ῥόδεα πέταλα,Χαλκίοικον ὡς Ἀθάναν μόλοιμʼ,ἀναρπάσας διʼ αἰθέροςτάνδε γαῖαν εἰς ἄνολβονἔριν ἔριν τάλαιναν ἔθετοΠριαμίδαισιν Ἑλλάδος.τὸ δʼ ἐμὸν ὄνομαπαρὰ Σιμουντίοις ῥοαῖσιμαψίδιον ἔχει φάτιν.

Χορόςἔχεις μὲν ἀλγείνʼ, οἶδα· σύμφορον δέ τοι ὡς ῥᾷστα τἀναγκαῖα τοῦ βίου φέρειν.Ἑλένηφίλαι γυναῖκες, τίνι πότμῳ συνεζύγην;ἆρʼ ἡ τεκοῦσά μʼ ἔτεκεν ἀνθρώποις τέρας;